Every Picture Tells a Story

Andere golflengte

2011-07-06T21:19:00.000+02:00

Ik stond stil voor het stoplicht en de autoradio stond vrij hard. En ik zat mee te zingen. Of te fluiten. Ik weet het niet meer.
Maar vanuit mijn ooghoeken zag ik in mijn achteruitkijkspiegel dat er in de auto achter mij een vrouw de wildste dance moves zat te demonstreren. Zo goed en zo kwaad als dat ging, in dat kleine autootje van haar. Het ritme klopte niet met wat ik op mijn radio hoorde, dus moest ze een andere zender hebben opgehad. Of een cd'tje.
Naast haar zat een meisje van pakweg tien/elf jaar. Zij zat heel demonstratief met haar ogen te rollen, en ik kon haar zuchten bijna tot in mijn auto horen.

Inzet en enthousiasme

2011-06-21T22:11:00.002+02:00

Het is gewoon niet netjes meer om al die jonge meisjes wijs te maken dat ze op een simpel cursusje kunnen leren wat musical is. "Musical' is een van de moeilijkste showbiz-disciplines die er zijn, omdat je moet kunnen zingen EN dansen EN acteren. Chayenne kan dat, maar stond toch heel schutterig op het podium, vorige week tijdens haar afstudeerproject. Het was een beschamende vertoning. Die ouders moeten gewoon haar inschrijfgeld terug eisen!
Ik zie tijdens mijn repetities dat Chayenne er ongelooflijk veel lol in heeft, maar daar stond ze dus - samen met nog vijf andere meiden - te sterven. Niks was geregisseerd. De muziek liep fout, de stille scenes duurden veel te lang, de aankleding was amateuristisch... Chayenne leert op een repetitie bij mij meer bij, dan tijdens een heel schooljaar bij die opleding. Ligt dat aan mij?
Nee, dat ligt aan de inzet en het enthousiasme van Chayenne. Laten we dat vooral niet kapotmaken.

Verheven

2011-06-12T13:33:00.001+02:00

Ze ging helemaal uit haar dak, vorig jaar tijdens dat rock- festival. We hadden het heel erg naar onze zin en plots vraagt ze of ze op mijn schouders mag zitten. Zo kan ze het podium beter zien. Ik vond dat toen niet gepast... met een meisje van 16 in mijn nek. Maar ze liet het er niet bij zitten, en prompt boden zich meerdere kandidaten aan.
Dit jaar -op dat zelfde festival- was het niet meer nodig. Haar zicht op het podium was grandioos. Ze presenteerde het festival. Ze kon dus het hele festival overzien.
Ze had alleen even uit het oog verloren dat je niet van die korte trendy jurkjes moet aantrekken als je twee meter hoger dan het publiek staat. Al helemaal niet als het waait...

Storm in een glas water

2011-06-05T15:30:00.005+02:00

Het waaide behoorlijk; dat merkten wij ook wel. Maar als echte toeristen lieten wij ons niet van ons stuk brengen en gingen we in de zon (maar niet bepaald uit de wind) op een terrasje zitten. Het had natuurlijk al een aanwijzing moeten zijn, toen het verveelde weekendhulpje dat in de bediening werkte, de menukaarten op tafel legde: ze waaiden in de zelfde beweging van de tafel af.
Maar echt hilarisch werd het toen de twee dames die tegenover mij zaten hun salade kregen. Het ene bord werd steeds leger, en het andere steeds voller, nog voor ze een hap hadden genomen. De sla van de ene waaide gewoon in het bord van de andere.
Ik had wel eens willen zien wat er zou gebeurd zijn als ze bijvoorbeeld een gevulde soep of een dikke biefstuk met veel roomsaus hadden besteld.

Allochtoonbeeld

2011-05-25T23:00:00.005+02:00

Hij is 85 (!) en woont in een sociale wijk. En in zijn straatje wonen mensen van acht verschillende nationaliteiten. Daarom had hij het idee opgevat om een proefdag te organiseren. Dat hield in dat de allochtone gezinnen hun nationaal gerecht zouden klaarmaken, en dat zouden verkopen in een stalletje.
Die zondag stond de straat dus vol met kraampjes en klonk uit de geluidsinstallatie Turkse, Afrikaanse en Oosterse muziek. Voor 5 euro mocht je de straat in en kon je onbeperkt proeven van kookkunsten uit onder andere Korea, Turkije, Polen, Curacao en Afghanistan. De smaken waren al net zo divers als de gesprekjes met de "buitenlanders".
En dat barrieredoorbrekende idee komt dus uit de koker van een man van 85. Hier kunnen veel landgenoten een puntje aan zuigen!

Moet

2011-05-13T20:29:00.001+02:00

Het is natuurlijk een straatje zonder einde. Oorspronkelijk was er deze blog om je te laten zien wat er zo allemaal in mijn schetsboekjes staat. Kijk gerust rond...

Maar af en toe ga ik tekenen in functie van deze blog. En eigenlijk is daar ook niks verkeerd mee. Het is in de loop van de jaren een beetje een stok achter de deur gebleken. Ik ga af en toe wel eens schetsen omdat ik iets op mijn weblog moet posten. Maar het moet uiteraard niet dwingend worden.
En daarom zit je nu al weken lang zonder post. Ik doe ook nog andere dingen in mijn vrije tijd, moet je weten...

Putten

2011-04-03T18:03:00.000+02:00

In de grond is het leuk wonen in een historische stad. Alleen die grond zelf, dat wil wel eens tegenzitten. Je mag hier geen spade in de grond steken of je stoot op een historisch voorwerp: potten, schalen en andere gebruiksvoorwerpen. Maar ook botten, en zelfs hele muren en gewelven...
Aannemers of bouwbedrijven vinden dat dan weer minder interessant, want iedere historische vondst moet eerst onderzocht en geregistreerd worden; en dat duurt altijd een hele poos. Die hebben soms de neiging om de andere kant op te kijken, of om de boel meteen weer dicht te gooien.
Bepaalde gebieden in de stad lijken inderdaad soms op historische sites, met al die putten.
Maar daar kan ik dan weer wat inspiratie uit putten om een stukje te schrijven...

De man van veel woorden

2011-03-20T12:54:00.002+01:00

Al ben je nog zo goed als eindredacteur, als de schrijver een dik boek wil schrijven dan komt dat er ook.
Neem nou David Mitchell en zijn succesboek "The Thousand Autumns of Jacob de Zoet". Een tijd geleden kwam de Britse auteur in de aula van de Zeeuwse Bibliotheek van Middelburg zijn millionseller toelichten. Het was een zeer geanimeerd gesprek, met de nodige humor en dramatiek. Hij week meer dan eens af van de grote lijnen en zette zelfs speels de gespreksleider voor schut.
Hij is bovendien zo welbespraakt dat hij in het vragenrondje iemand een antwoord gaf van ruim tien minuten terwijl hij met een simpele "Ja." had kunnen volstaan. Helemaal hilarisch werd het toen zijn Nederlandse uitgeefster het gesprek afrondde met de vraag of je asjeblief bij het signeren geen vragen wou stellen omdat hij dan weer oeverloos zou uitweiden, en dat dan de rij fans veel te lang zou moeten wachten.

Toen kreeg de Nederlandse titel van zijn boek ("De niet verhoorde gebeden...") plots een heel heldere betekenis...

De man van...

2011-03-10T18:55:00.002+01:00

Iets gelijkaardigs is Neil Michael Murray, de man van J.K. Rowling ook ooit overkomen. Maar nu was ik dus aan de beurt om mijn identiteit te verliezen...
Ik stond vorige week in de bibliotheek, toen een bib-medewerkster mij aansprak en zei dat er twee boeken klaarlagen voor mijn vrouw. Ik kon de twee nonfictieboeken (die mijn vrouw had aangevraagd voor research) zondermeer meenemen, vonden de dames van de bib. Ze zouden de boeken wel even op mijn bibkaart "zetten", terwijl ik bezig was met het inrichten van mijn expositie, zeiden ze. Maar die kaart had ik uiteraard niet op zak. Geen probleem, vonden de dames, dan maar zonder kaart. En ze begonnen spontaan mijn naam in te tikken...
Maar hoe ze ook tikten, mijn gegevens kwamen niet op het computerscherm tevoorschijn. Pas toen ze vroegen naar de correcte spelling, kwamen ze er achter dat ze gezocht hadden op de naam van mijn vrouw. Tja, zij is dan ook bekender dan ik. Ik ben maar "de man van". En ik heb een andere familienaam...
Helaas zit de parallel van dit verhaal alleen in de anekdotiek en niet in het inkomen.

Niet lijfelijk

2011-02-28T19:20:00.002+01:00

Mijn vrouw staat al jaren in de bibliotheek. Niet lijfelijk. Maar met haar boeken.
En ik nu eindelijk ook. Sinds vanavond staan mijn schetsboekjes in een vitrinekast in de plaatselijke bib. De boekjes zijn aangevuld met losse schetsjes, prentkaartjes, aquarelletjes, en wat nog meer uit mijn handen rolt als ik wat tijd over heb.
Ik heb wel eens eerder geëxposeerd. Met deze boekjes. Maar ook met ander werk...
Als vaste bezoeker van deze blog weet je dat echter al lang natuurlijk. Voor de nieuwe bezoekers wil ik nog wel een boekje opendoen...

Als een blok / fluitje van een cent

2011-02-02T22:27:00.004+01:00

Het begint een beetje een running gag te worden, mijn opmerking "dat ik niet vaak in een kerk kom", maar stiekem is dat eigenlijk wel zo. Vorige zondag nog. 's Middags was er een concert van een baroktrio. Ze waren met zijn vieren. Dus alleen al dat was lachen.
Sopraan Lies Vandewege werd begeleid door een cellist, een klavecimbelspeler en een -Hou je vast!- blokfluitspeler. Nu heb ik niet zo veel met Antonio Vivaldi of Allessandro Scarlatti, maar wat dat vinnige mannetje uit zijn blokfluitjes wist te persen straalde zoveel energie uit dat de aandacht voor de sopraan wat verloren ging. Ik heb altijd gedacht dat een blokfluit iets was voor dilettanten of duffe muziekstudenten, maar ik heb zelden een muzikant zoveel spelplezier zien beleven aan zo'n onooglijk instrumentje.
Het was zelfs zo, dat na 17 variaties in Sonate opus 3 nr 12 van Paolo Benedetto Bellinzani, een stukje cembalo solo per respiro del flauto kwam.
Die man moet toch een keer ademhalen...

Even aankaarten

2011-01-13T21:27:00.004+01:00

Hoewel er in Vlaanderen nog tot ver in januari wordt genieuwjaard, is de tijd van "Het grote handenschudden, zoenen en wensen" voorbij.
Het is altijd grappig om te zien hoe collega's of kennissen zich verzetten tegen al dat geknuffel en gesnuffel. Een stevige handdruk met gestrekte arm houdt nochtans al te enthousiaste lebberaars op afstand.
Gek hoe veel mensen daar zo van huiveren.
Waar ik rond de jaarswisseling een hekel aan heb, zijn digitale wensen. Je hoeft me echt geen e-card te sturen. Stuur me een gewoon traditioneel kaartje met de post. Te traditioneel? Dat is dat hele kerst- en oud-en-nieuw-gedoe toch ook?
E-cards delete ik gewoon. Mij een mailtje sturen om me te laten weten waar ik een kerstwens kan vinden, is ongeveer het zelfde als mij een briefkaart sturen om me te melden dat mijn wenskaartje op het postkantoor ligt. Of nog erger... nog ergerlijker is een sms-je met de tekst "Bel je me even?"

Gewaagde woordkeuze

2010-12-31T17:00:00.001+01:00

We gaan uit eten vanavond. Nee, niks buitenissigs, niks exuberants. Gewoon een diner, met live-muziek. Toen ik deze week belde om even wat te checken, had de receptioniste het nog over die live-muziek.
"Ja", zei ze, "en na het diner kunt u dan een dansje wagen."
Wagen? Hoe bedoelt ze, "wagen"?
Is ze bang dat ik een been breek, of zo? Denkt ze dat ik te oud ben? Dat ik het kalmaan moet doen?
Of dat ik te veel drink, zodat ik niet overeind kan blijven op een dansvloer?
Hoedanook: ik wens je een prettige jaarwisseling en een inspirerend 2011.
Zonder beenbreuken.

Oliedom

2010-12-22T22:22:00.002+01:00

Je moet ze met een lampje zoeken, de mensen die hun besneeuwde auto goed schoonmaken. Ik zie 's ochtends mensen de weg op komen met dertig centimeter sneeuw op hun dak. Dat zij het vertikken om hun ruiten schoon te vegen en liever door een piepgaatje kijken, moeten ze zelf weten. En dat zij een flink pak sneeuw tegen hun voorruit krijgen dat van hun motorkap opwaait, is ook voor hun rekening.
Maar ik heb geen zin om een halve iglo tegen mijn wagen te krijgen als ik al mijn aandacht nodig heb om in het spoor van mijn voorganger te blijven.
En dat ik er dan nog eens een grote kwak zout achteraan krijg van een vrachtwagen uit tegenovergestelde richting, helpt ook niet echt.
Ik wens je toch een witte kerst. :-)

Linea recta

2010-12-16T22:50:00.002+01:00

Als je regelmatig deze blog leest (al is 'regelmaat' de laatste tijd niet het meest toepasselijke woord - ik geef het toe), dan weet je dat ik nooit om religieuze redenen in een kerk kom. Maar op een of andere manier raak ik er toch steeds weer verzeild, in die dagen voor Kerstmis. Maar, okay... om een lang verhaal kort te maken: ik zat dus weer in de kerk.
De harmonie was er een potje muziek aan het spelen. En ik lette niet echt op want de harmonie was niet het doel van mijn bezoek, Maar mijn vrouw begon plots mee te hummen en te fluiten. Ze doet wel eens vaker rare of onverwachte dingen, dus daar kijk ik al lang niet meer van op. Maar als 'Viva la vida' van Coldplay langskomt is ze niet stil te houden.

De muziek van Coldplay is voor mij dan weer een reden om zo gauw mogelijk het gebouw te verlaten. Al helemaal als het in een harmonieversie is...

Burger

2010-11-21T14:29:00.000+01:00

Het is moeilijk om een meelijwekkend glimlachje te onderdrukken als ik veertigers over de dansvloer van de lokale feestzaal zie scheuren, terwijl ze "Paradise by the dashboard light " meebrullen, en net zoals Meatloaf misschien stiekem hopen dat ze hun eigen Carla DeVito kunnen inruilen voor een Ellen Foley. Maar ook bij de dames loopt een aantal karakters rond die een overjarige versie van Pat Benatar zijn en naar hun bebierbuikte wederhelft "Love is a battlefield" bleiren maar heel erg moeten uitkijken dat ze hun enkels niet breken op die veel te hoge (en te jonge) stilletto's.
Ik kan maar met moeite mijn lach inhouden als ik twee dames samen op Rieu zie walsen, die het niet eens kunnen worden over wie er moet leiden. Het spektakel krijgt dan iets van een Volendamse klompendans.
Ook onweerstaanbaar grappig is het soort mannenvolk dat die paar korte haren die ze nog hebben duchtig in de gel zetten om te verdoezelen dat hun haargrens iedere dag weer anders ligt. Ze schamen zich ook niet om de dansvloer in te palmen en te doen alsof ze Jan Smit zijn. Spontaan breekt dan een polonaise los..

Ik wil best aannemen dat dit Nederlandse cultuur is, maar niemand kan van mij verwachten dat ik mij zo ver inburger.

De vaart der volkeren

2010-11-08T18:13:00.001+01:00

Ik hou niet zo van tradities. Traditie is een collectief excuus om nieuwe inzichten nooit een kans te geven.
Maar van sommige dingen moet je afblijven. Zoals van goeie herinneringen.
Groot was mijn verbazing toen ik onlangs naast de Python in de Efteling stond. Links was 'De Vliegende Hollander' verrezen, een attractie waarbij sloepen met een rotvaart een parcour afleggen om te eindigen in het water. En rechts stond plots de spiksplinternieuwe 'Joris en de Draak'. Zelden heb ik gezien hoe mensen met zo'n ongelooflijke kracht in hun stoeltje werden gedrukt. Bij mijn weten is er geen pretparkattractie die harder gaat (...hoewel. De rock'n'rollercoaster in Disneyland misschien?).
En wat er nog sneller vandoorging was mijn herinnering aan de Efteling zelf.
Maar al bij al is dat misschien niet eens zo verkeerd. Want het park moet het na al die jaren nog steeds voor een groot stuk hebben van nostalgie.
Al net zo'n stoffig woord als traditie...

Speel goed

2010-10-25T23:02:00.000+02:00

De Nederlandse filmregisseur Dick Maas bewees met zijn films Amsterdamned, Moordwijven en de Flodder-trilogie dat hij niet vies is van een beetje ophef en sensatie. Zijn nieuwste film "Sint" verschijnt op 11 november, en omdat die maar tot 6 december heeft om geld op te brengen heeft Maas er voor gezorgd dat hij vrijwel iedere dag de media haalt.
Als je weet dat 60 procent van alle berichtgeving marketing-driven is (dus ingefluisterd door het bedrijfsleven, en dankbaar overgenomen door journalisten) dan vergt het niet veel fantasie om de manipulatieve truukjes van Maas te doorzien... Kindertjes zouden bang zijn van de poster, ouders zouden klachten indienen, commissies zouden het onderzoeken...
Vast.
Maas weet precies hoe hij de media moet gebruiken. Hij speelt dat goed.

Uit zijn dak

2010-10-15T17:40:00.002+02:00

Die hele kliek kan het dak op... paus Benedictus XVI die het homohuwelijk een aanval op de schepping vindt, bisschop Vangheluwe die vindt dat hij seks met kinderen mag hebben, aartsbisschop Léonard die vindt dat aids een vorm van gerechtigheid is...
En nu is er nog zo'n schijnheiligaard (in alle betekenissen van het woord) met een jurk aan, die vindt dat er nog geen chocolade mag verkocht worden in de Lidl en de Aldi.
Er zijn vast geen grotere problemen te bespreken binnen de kerk. Alsof alles daar van een leien dakje gaat...

Op de spits gedreven (op zijn Roemeens)

2010-10-02T21:20:00.000+02:00

Tijdens de Roemeense bezetting van Bulgarije in de eerste helft van vorige eeuw verbleef de Roemeense koningin Maria graag in haar buitenverblijf in Балчик (in het Nederlands en het Roemeens: Balcic), een badplaats aan de Zwarte Zee. Het paleis ligt in een prachtige botanische tuin, en het is dan ook niet verwonderlijk dat de plek dagelijks overspoeld wordt met toeristen. Vooral Russische en Roemeense...

En iedereen wil blijkbaar dat buitenverblijf zien want er vormen zich geregeld files voor de deur van dat gebouwtje. De grote zaal kun je zien op de vlugge schets hierbij. In werkelijkheid was het een constant komen en gaan van mensenmassa's, maar die waren onmogelijk te tekenen. En iedereen wou per se naar boven.
Dat trapgat, dat ging nog...
Maar niemand wou blijkbaar begrijpen dat hele busladingen niet in dat torentje passen...

Op de spits gedreven

2010-09-19T18:00:00.002+02:00

Vorige week was ik aanwezig op een lezing van
Arthur Japin waar hij een boom opzette over zijn nieuwe succesroman "Vaslav", een literair en geromantiseerd boek over de sterdanser Vaslav Nijinsky. Na zijn zeer vaardige en vlotte driekwartier-voor-de-pauze was er de mogelijkheid om vragen te stellen. Toen een man begon over de slechte kritieken van Japin's boeken reageerde meneer-de-sterauteur een beetje verveeld. Hij stelde dat de meeste recensenten mannen zijn, en dat het vooral vrouwen zijn die massaal zijn boeken kopen...
"En," kopte Japin binnen. "het zijn altijd de mannen die willen weten hoeveel procent er van mijn boeken waar is." Mannen zouden dus te nuchter zijn? En alleen vrouwen zouden zijn romans op waarde kunnen scatten?
'n Beetje flauwe reactie.
Mag je je als mannelijke recensent niet meer verwonderen over het inlevingsvermogen van een biografisch auteur? Hoe weet Japin wat de drie hoofdfiguren uit het leven van Nijinsky denken? Een geromantiseerde roman is toch per defenitie geromantiseerd? En romantiseren is een ander woord voor verheerlijken.
Wie interpreteert hier dan? En wie vertekent de werkelijkheid?

Onverstaanbaar

2010-09-13T21:12:00.007+02:00

Klimentovo is een Bulgaars dorpje van twee man en een paarden-kop. En wij kwamen daar toevallig langs. En toevalig was het tijd voor een sanitaire ontspanning. En toevallig lijkt ons woord toilet nogal op het Bulgaarse тоалетна, maar er was wel wat gebarentaal voor nodig om te beklemtonen dat het springtij was.
De gastvrijheid van de dorpelingen was er omgekeerd evenredig aan de afmetingen van hun huisjes. Je kon er nauwelijks rechtop staan.
En de wc had dan wel een spoelbak maar geen stromend water. Een emmer naast de wc-pot, met daarin een steelpannetje om door te spoelen... dat ging ook.
Je kon het huisje echter niet verlaten zonder dat je van de eigenaar zijn druiven had geproefd onder begeleiding van een enthousiast Bulgaars (dus volstrekt onverstaanbaar) verhaal.

En onder de takken van de druivelaar zat in de schaduw, een stokoud vrouwtje toevallig bonen schoon te maken. Ook zij had een pittoresk verhaal. In het Bulgaars.
Toch verdenk ik die dorpelingen er van dat ze dat vrouwtje 's avonds binnenzetten, en 's ochtends weer tevoorschijn halen, alleen voor de toeristen.
Zoals ze dat in Brugge en Urk ook doen.

Bron van vermaak

2010-09-05T19:05:00.008+02:00

De klim van vijf kilometer was een hele opgave, ik geef het toe. Maar het klooster lag nu eenmaal op de top van een berg. Het pad loopt dus logischerwijs omhoog.
De wandeling ging door een bos, dus was er wel wat schaduw. En na anderhalve kilometer was er een bron met twee waterstralen. Het water was koel, en de bron lag in een constructie die wat verzonken lag.

En na nog twee kilometer was er weer een bron. Deze keer met vijf stralen. Bij elke van de buizen was een plakette bevestigd met jaartallen. Die stonden voor vijf cruciale momenten in de Bulgaarse geschiedenis. Drie jaartallen stonden voor jaren van bevrijding. De twee andere stonden voor bezetting.
De twee spuitgaten van de bezetting hadden pisstraaltjes. Uit de monden van de bevrijding gutste het water rijkelijk...

Dat zal wel Bulgaarse humor zijn, zeker?

Blikken en blozen

2010-08-29T21:08:00.004+02:00

In een beetje verlaten buitenwijk van de Bulgaarse stad Varna liggen de ruines van Romeinse baden uit de 2e en 3e eeuw. Het geheel is een beetje verwaarloosd en bovendien slecht bewegwijzerd. Veel volk tref je er dus niet aan.
Op een broeierige middag in augustus zat ik daar dus een beetje te schetsen...
Ik nam er mijn tijd voor.
Plots voel ik dat er twee mensen naderen, en zegt de ene man tegen de andere "Hij is aan het schetsen..." In het Nederlands!

Af en toe betrap ik mezelf er op dat ik in een land waar ik de taal niet spreek luidop commentaar geef op mensen, en daarna vrijwel meteen hoop dat het geen landgenoten zijn!

Nog voor een van de twee mannen kon reageren, zei ik zonder opkijken: "Kijk uit, want ik spreek Nederlands."
Zelden zo'n verbaasde blikken gezien...

Openbaar vervoer

2010-08-24T20:19:00.005+02:00

Wisten wij veel wie die man was die aan de bushalte stond. Maar toen wij nauwelijks dertig seconden naast hem stonden, keek hij ons aan en zei: "Taxi?". Voor wij echter konden reageren begon hij een heel verhaal in het Bulgaars. Wij verstonden weliswaar een bedrag en begrepen ook dat hij taxichauffeur was. Hij stelde voor om ons naar Varna brengen, dat een half uur verderop lag. Met zijn auto zou dat maar 20 minuten duren, konden wij opmaken uit zijn mimespel en koeterwaals.

Maar wij kozen stug voor de bus.
De volgende dag stond hij daar weer. En hij probeerde ons weer te overtuigen.
En die zelfde avond stond hij zelfs voor de kathedraal van Varna, waar iedere dag ontzettend veel bussen stoppen en waar dus ook erg veel taxi's staan.
Hij herkende ons en weer probeerde hij ons in zijn taxi te kletsen. Weer tevergeefs. (Hoewel zijn tarief toen al met meer dan de helft was gezakt).

Het was bijna grappig, hoe hij weer afdroop, zijn schouders ophaalde en "Germans..." zuchtte.

Op het randje

2010-08-21T20:48:00.000+02:00

Ik ga niet beweren dat ik mij er schuldig over voel, maar als ik languit aan de rand van een zwembad van een luxehotel lig, bekruipt mij af en toe de bedenking dat ik eigenlijk iets zou moeten doen.

Dan ga ik bijvoorbeeld tekenen (met de schets van het desbetreffende hotel hier bij als resultaat). Of dan ga ik lezen (het lijstje van de laatste veertien dagen staat in de rechter kolom onderaan - de zes bovenste titels).
Of dan val ik, voor ik er erg in heb, in slaap.
Dat is pas zonde van de tijd.

Stalletjes

2010-08-19T19:38:00.007+02:00

Niet alleen langs de boulevard van Zlatni Pyasatsi maar ook langs vrijwel alle straten van Varna, de derde grootste stad van Bulgarije, vind je om de vijftig meter een stalletje met frisdranken en water. De grotere stalletjes hebben ook ijs of fruit.

De reden daarvoor heb je gauw door: het is daar namelijk in augustus gemakkelijk 35 tot 38 graden.
"Pff," reageerde een collega van mij deze week nog, "in Maleisie is het 44 graden..."
Dat neemt niet weg dat je met zo'n temperaturen de hele dag in de verleiding komt om water te drinken.

Het contrast is dan ook erg groot als je weer thuis komt. Hoewel hier ook overal water aanwezig is. En het komt hier niet in flessen. Maar in bakken. Uit de hemel.

Klem

2010-08-17T21:47:00.004+02:00

Ik heb nu eenmaal lange benen. En de beenruimte op sommige vliegtuigen is erg krap. Maar het viel wel mee, een paar weken geleden op die vlucht naar Bulgarije. Het duurde maar twee en een half uur.

Ik vroeg mij dus ook af waarom dat dikke vrouwmens naast mij op een zure toon zei: "Je hebt wel erg lange benen.", toen ik ging zitten. Alsof ik er iets kon aan doen dat zij klem zat tussen twee armleuningen...

Koffie en mokken

2010-08-07T10:00:00.001+02:00

Je kent ze wel, die melkcupjes waar je het folietje moet afprutsen om een scheutje melk in je koffie te hebben. Meestal zitten ze met zijn tienen aan elkaar vast. Tenminste, die van de Lidl toch. Die liggen bij ons op het werk bij de koffieautomaat.

Ik breek dus netjes zo'n cupje af, als ik wat koffiemelk wil.
Maar een van mijn collega's denkt daar anders over. Die scheurt het folietje er wel af maar laat het cupje aan de rest vastzitten.
Al een paar weken vragen de koffiedrinkers op de afdeling zich af wie zo'n gekke gewoonte heeft. En wie dat dan doet...
Nou wil ik niet zitten mokken maar ik vraag me wel af wat de drijfveer achter die tic kan zijn.

Ik heb een tuintje in mijn hart

2010-07-31T14:42:00.008+02:00

Door familiale omstandigheden heb ik deze zomer veel te vaak in de tuin van mijn schoonouders gezeten. Het is daar (linkse tekening) zonder meer heel fijn zitten onder de notenboom, maar de omstandigheden waren triest.

Eigenlijk had ik veel langer in de tuin van mijn ouders moeten zitten. Of in die van mijn zuster (rechtse tekening). Maar die wonen hier dan weer zo ver vandaan.

Maar eigenlijk kan ik net zo goed die redenering omdraaien.
Misschien woon ik wel... euh.

De tuin van Eten

2010-07-12T21:49:00.004+02:00

Zijn tuin was zijn trots. Hij had zo veel groenten en fruit dat hij niet alles zelf kon opeten. Hij maakte alles in. Wij konden gemakkelijk met vier gezinnen eten van zijn appelmoes, pruimenjam, sperziebonen, rodekool, keeltjes of walnoten.

Als we op bezoek waren geweest, en wilden wegrijden, vroeg hij altijd of we niks wilden meenemen. Dan reageerden wij altijd met een matig "Mwa, jaaa...". Niet dat we niks wilden, maar onze kelder stond al vol met bokalen vol appelmoes en jam. En de diepvries puilde uit van de bonen. Als we dan thuis kwamen en de kofferbak openmaakten merkten we dat opa altijd een kartonnen doosjes met bokaaltjes en zakjes met producten van eigen bodem in de koffer had gesmokkeld.
En nu is opa er niet meer.

Nu betrap ik me zelf er op dat ik toch stiekem iedere keer weer hoop dat er zo'n doosje in onze kofferbak zal staan...

Zo werkt dat

2010-06-30T23:05:00.002+02:00

Hoeveel mensen nu precies gezegd hebben "Dat wil ik nu ook wel eens meemaken", weet ik niet meer. Maar neem van mij aan dat het veel minder glamorous is dan het lijkt.

Een fotoshoot met modellen prikkelt natuurlijk de fantasie, en roept beelden op uit Benelux' Next Top Model, maar het is vooral veel wachten. En met dergelijke tropische temperaturen wil dat wel eens tegenvallen.
De styliste en de make-up-artist liepen zich urenlang het vuur uit hun sloffen, en de assistent van de fotograaf wist van lieverlee niet hoe hij moest draaien of keren met zijn gigantische witte reflectiescherm. De fotograaf verloor echter geen enkel moment zijn coolness. En de modellen drapeerden zich gewillig over zitmeubelen...

En wat ik daar liep te doen?
Ik moest zeggen hoe ik het allemaal wou...
It's better than working... ;-)

Façade

2010-06-16T22:26:00.008+02:00

Tafelspringers die hun mening niet onder stoelen of banken steken, jagen nogal eens hun tegenstanders op de kast. Nochtans is het in de politiek de bedoeling om je skeletten in de kast te houden en je niet te laten kisten.
Op dit moment zijn ze in de Belgische politiek bezig om juist de meubels te redden. Maar wat heb je aan meubels als je geen huis, of nog maar een dak boven je hoofd, hebt?

Over huizen gesproken, is het niet verstandiger om je niet te verstoppen achter façades, en de kerk in het midden te houden?

Nederlands landschap

2010-06-10T18:45:00.000+02:00

Het Nederlandse politieke landschap wordt dus grondig hertekend.
Want de voorbije verkiezingen halen blijkbaar het ergste in de Nederlander naar boven. De recente crisis was (en is nog steeds) een bedreiging voor de portemonnee van de gemiddelde Nederlander. Daarom wil de grote verdiener zijn centen houden, en wil de man met een karig inkomen niet dat zijn geld naar de buitenlanders gaat.
Het resultaat is dus dat ze of voor de kapitalisten, of voor de racisten stemmen.
Een treurige ontwikkeling.

Laten we hopen dat de Belgen nou niet in het zelfde schuitje gaan zitten.

Tekeningen achter glas - 2

2010-06-06T18:18:00.001+02:00

Het probleem met het vitrine-kastje was er blijkbaar een in twee fasen. Goed, het ding stond open, toen ik vorige vrijdag mijn spullen van de tentoonstelling ging ophalen. Ze hadden het open gekregen.
"En zo werkt het," zei de mevrouw van de VVV, en schoof het deurtje dicht. "Als ik hier op druk, dan..."
Oeps..
Nu was het kastje weer op slot. En de sleutel nog steeds zoek...

Op zo'n momenten wil ik dus ergens-ver-weg zijn. Ergens in het midden van de Atlantische Oceaan of zo? Op een boot? Achter een glas Cuba Libre? Maakt niet uit. Als het maar ver weg is...

Tekeningen achter glas

2010-06-03T16:25:00.003+02:00

Toen ik in Purmerend en Alkmaar zat, liep mijn expo gewoon door. Er was echter één pro-bleempje. Het vitrine-kastje waarin mijn schetsboekjes lagen, kon niet op slot. En die boekjes hebben toch een vrij grote (emotionele) waarde. Maar mijn vrees bleek ongegrond, want tijdens mijn afwezigheid was iemand er in geslaagd om de deurtjes toch op slot te doen.

Alleen weet nu niemand meer wie die "iemand" was. En hoe we die deurtjes weer open krijgen. Want ook de sleutels zijn zoek.
Nou ja, die boekjes liggen voorlopig veilig.
En ik heb er nog een paar...

Golf

2010-05-30T20:40:00.002+02:00

Ik had natuurlijk op vakantie kunnen gaan naar de Golf van Biskaje, de Golf van Venetie of de Golf van Napels. Maar nee. Wat doe ik? Ik ga op vakantie naar de golf van Middenbeemster. En daar is niet eens water.
Sterker nog: de golf van Middenbeemster is de golfclub van Middenbeemster. En die hebben dus een hotel.
Als ik 's ochtends de gordijnen van mijn hotelkamer opentrok, zag ik het plaatje hierbij (met soms wat mensen met spuuglelijke broeken).

Maar het had nog erger gekund. Ik had in de Golf van Mexico kunnen zitten. Daar loopt het echt de spuigaten uit.

Gulden middenweg

2010-05-23T21:30:00.002+02:00

Soms hoor je mensen wel eens spreken over de "gulden middenweg". Maar wat is dat, en -vooral- waar ligt die?

De 'gulden' is sowieso in 2001 afgeschaft dus dat voorvoegsel kun je gewoon vergeten. Maar de 'middenweg' bestaat wel zeker. Die ligt namelijk in de Nederlandse gemeente Middenbeemster. Die straat heet officieel de N243 en verbindt de Noorddijk met de Zuiddijk.

De Beemster is vooral bekend van zijn kaas, maar het is een streek met een bizar landschap. Als je op een van de buitendijken loopt dan heb je aan de ene kant een waterloop die vrijwel op het zelfde niveau van de straat ligt, en aan de andere kant ligt een landschap dat acht tot tien meter lager ligt. Dat komt omdat het gebied eigenlijk een droogmakerij is, een leeggepompt meer.

Stel je nou voor ("Stel!") dat die dijk doorbreekt, dan is meteen ook Middenbeemster, het dorp in het midden weg...

Wangen

2010-05-18T22:25:00.002+02:00

Vorige week nog, vroeg iemand mij op mijn tentoonstelling (die nog twee weken loopt) of ik geen mensen tekende.
Dat doe ik inderdaad niet.
Niet meer.
Ten eerste omdat mensen niet stil zitten als ik ze teken. En ten tweede omdat mijn portretten toch nooit lijken.
Maar soms is er iemand die toch lang genoeg stil zit, en die er niet om geeft of ze er op lijkt. In dit geval bijvoorbeeld was ze zich er niet eens van bewust dat ik haar tekende.
Dat zou toch maar rode wangen opgeleverd hebben...

Een andere hoek

2010-05-15T10:00:00.002+02:00

Ik geloof niet dat ik ooit twee keer de zelfde schets heb gemaakt. Ik heb echter wel verschillende keren de zelfde gebouwen op papier gezet. Onze lokale kerk bijvoorbeeld is zo dominant in het stadsbeeld aanwezig dat je hem vanop ieder terras op de markt duidelijk in beeld hebt.
Maar een week of twee geleden nestelde ik mij met een Hoegaarden op het terras van een zaak waar ik niet zo vaak kom.
Dat leert je de dingen vanuit een ander perspectief te zien.
En hoe meer je drinkt, hoe meer perspectieven je ziet... ;-)

...of moet ik er een tekeningetje bij maken?

2010-05-11T21:34:00.002+02:00

Zonder dat ik er erg in heb, heb ik in al die jaren best veel schetsboekjes verzameld. En die vertellen een boeiend verhaal. Waarom zou ik dat dan niet delen met anderen?

Op deze blog doe ik dat al een aantal jaren, maar ik heb ze nog nooit eerder tentoongesteld in een expositieruimte...

Et voila, ze zijn nu ingelijst, en vanaf volgende donderdag hangen ze te kijk voor iedereen die ze wil zien. En bovendien kun je de originele boekjes bekijken, samen met nog wat losse schetsen en vingeroefeningen.

Best spannend, eigenlijk...

Muziek verzacht de zeden

2010-05-09T17:26:00.003+02:00

Een kind dat muziek leert spelen, kun je alleen maar aanmoedigen. Als dat kind er niet meteen de brui aan geeft, kopen sommige ouders een instrument, en een enkeling gaat zelfs zo ver dat hij een piano koopt voor zijn dochter.
Tot daar niks verkeerd.
Maar als dat zelfde kind dan jarig is, en trots haar piano toont aan de hele familie, dan denken plots alle nichtjes en neefjes dat ze ook muziek kunnen spelen. Eindeloos. En oorverdovend. Dan krijg ik de neiging om dat instrument door het raam te gooien. En al die kinderen er achteraan.

Ja, ik heb zelf ook kinderen. En die spelen ook. Buiten.

Theater

2010-04-29T20:15:00.002+02:00

Het was een gek beeld, daar in het theater. Hij had tattoo's op allebei zijn armen en in zijn nek. Hij droeg een mouwloos jeansjack met de naam van een hardrockband op de rug. Om zijn polsen en zijn nek zaten zwarte lederen banden met spijkers. En op zijn hoofd stond een pet met achteraan een vossenstaart. In zijn linkeroor droeg hij een ring.

Je kon ook duidelijk zien dat deze rocker zijn wilde haren letterlijk aan het verliezen was. En het meest in het oog springende was nog dat hij steeds moeilijker liep. Dat kon je zien aan zijn rollator.

De afsluitende zin van dit blogberichtje mag je zelf verzinnen. Bedenk een woordspeling en maak daarbij gebruik van de woorden rock en rollator... Of met rock'roll en later.

Weg

2010-04-22T22:08:00.001+02:00

Ik heb het nog nooit gezien bij deze pony's. En bij al die schapen in de wei, die ik iedere dag zie als ik naar mijn werk rijd, zal het ook niet gauw gebeuren. Maar al die konijnen en katten die regelmatig de weg oversteken, overkomt het dus wel. En ik heb het idee dat ik het steeds vaker zie. Hoe meer ik er op ga letten, hoe meer ik van die platte beesten zie. ...Snelwegkatten en filet amerikonijn.
Ik heb het 1 keer meegemaakt, dat ik een konijn aanreed. En toen ben ik niet gestopt om te gaan kijken. Beetje laf.

Maar dan flitsen je gedachten wel razendsnel heen-en-weer tussen twee uitersten: "Het zal wel meevallen." en "Ik hoop dat het beestje niet geleden heeft."
Hebt u dat nou ook?.

Vieren

2010-04-14T22:23:00.005+02:00

Als je een grote familie hebt, zit je wel eens vaker in de kerk. Vaak is het voor begrafenissen, maar deze keer was het weer voor een communie.

En iedere keer vraag ik mij af wat ik daar zit te doen. Dus moest het misboekje er deze keer aan geloven. Vier pagina's...
Waarschijnlijk zat mijn buurman zich in zijn bank ook af te vragen wat ik daar zat te doen...
Schetsen dus.

Wagen

2010-04-05T22:31:00.014+02:00

Naar de radio luisteren in de auto, doe ik dagelijks en een cd wisselen gebeurt ook vrij regelmatig. Ik eet wel eens in mijn auto, en drinken zou ik ook durven. En ik waag het wel eens om onder mijn stoel te grabbelen terwijl ik rijd, op zoek naar iets onbestemds.

Wat echter niet te combineren valt, is rijden en tekenen. Sturen en schetsen.
De tekeningetjes hierbij zijn dan ook gemaakt terwijl mijn vrouw reed. En dat viel eigenlijk nog wel mee. (Het 'schetsen', bedoel ik.)
Het was niet al te hobbelig.
Toch niet in Nederland.

Paradiso

2010-03-26T19:30:00.001+01:00

Hij was veertien, en kreeg zijn eerste gitaar. Achter in de bergruimte van een kledingzaak repeteerde hij dapper, samen met een vriend. Een welwillende oom of een tante die hen 'wel lief'' vond, vroeg hem soms om met zijn bandje op een bruiloft of een verjaardagsfeestje te spelen. Heel af en toe speelden ze in een cafe. En ondertussen bleven ze dapper naar de boerenrock van Normaal luisteren.
We zijn nu zoveel jaar later en nu stond hij plots in fucking Paradiso, de legendarische poptempel in Amsterdam. Hij speelt nog altijd 'boerenrock' maar dat heet tegenwoordig politiek-correct roots rock of Americana. Ondertussen is hij meer dan dubbel zo oud, heeft een keurige baan, is getrouwd en heeft drie kinderen.
Maar op dat magische podium zie je plots weer een stel jonge gasten die met oprecht plezier en met het puntje van hun tong tussen hun tanden, maar met een ongelooflijke drive, het beste van zichzelf geven.

Suikerzakje II

2010-03-01T18:42:00.000+01:00

"Natte voetjes" is een uitdrukking die ik vroeger niet kende, tot een Nederlandse serveerster mij ooit een koffie bracht en breed lachend zei: "Het is er een met natte voetjes...". Waarop ik haar prompt terug stuurde, want ik hoef geen koffie waarvan de helft over de rand is gegaan waardoor de suiker bruin is, en waardoor het melkzakje doorweekt is, en het melkpoeder klontert en in het zakje plakt.

Als ik 1,80 euro betaal wil ik heus niks speciaals; alleen een normaal kopje koffie met melk. Een degelijke bediening is tegenwoordig echter vaak te veel gevraagd.

Maar heel uitzonderlijk heb je een zaak die overdrijft (en dat bedoel ik niet letterlijk). In mijn woonplaats is een brasserie waar je voor je 1,65 euro een design(!)-beker koffie krijgt met daarbij een kannetje koffiemelk, een schaaltje met drie soorten suiker en een etagere met koekjes, chocolaatjes en (...en daarvoor mag je me zelfs 's nachts wakker maken) chocoladekoffieboontjes. Je snapt dat die zaak een voetje voor heeft.

Suikerzakje

2010-02-25T19:44:00.002+01:00

Je kunt er bijna zeker van zijn... iedere keer als je een koffie bestelt, krijg je een kop koffie met een suikertje, een melkcupje en "iets lekkers". Dat "iets lekkers" is de ene keer een praline (een bonbon, voor de Nederlanders), een chocolaatje of een koekje. Met een beetje geluk krijg je zelfs een kokosmakroontje of een stroopwafeltje.

En als de uitbater een goeie dag heeft, of gewoon wat verder denkt dan zijn collega's, krijg je zelfs twee suikertjeklontjes. En dat is echt een luxe want meestal krijg je zo'n suikerzakje...

Maar nergens krijg je twee melkjes!
Ik hoef die twee suikertjes niet (ik ben al zoet genoeg van mezelf) maar ik wil twee melkjes! Iedere keer moet ik er om vragen. En dan krijg ik er altijd eentje extra, maar altijd met een blik van "Wie-wil-er-nou-twee-melkjes?".
Dan had ik maar een koffie-verkeerd moeten bestellen zeker?

Be"taal"d zetten

2010-02-18T20:09:00.005+01:00

Een taalprobleem is pas een probleem als je er een probleem van maakt. Ik heb een hele poos in een Franstalige gemeente gewoond en heb nooit problemen gehad met anderstaligen. Integendeel... als iemand in mijn taal begon en het ging me te stroef, schakelde ik over op hun taal. Dan liep het wat vlotter...
Vorig weekend zat ik in het Groot-Hertogdom Luxemburg en zag daar vrijwel alle autochtonen drie talen door elkaar spreken. Ik vraag me dus af waarom de Belgen een taal-"strijd" hebben, terwijl de Luxemburgers er juist trots op zijn dat ze Letzeburgs, Frans en Duits spreken, tegelijkertijd. En moeiteloos...

Geldt meertaligheid niet uitgerekend als een verrijking? Toch maakt het in Belgie nog altijd opgeld om elkaar het leven zuur te maken omwille van een taal, quoi...

Hoekje

2010-02-07T22:13:00.004+01:00

Iedereen doet het wel eens... je zit te telefoneren en onbewust ga je wat krabbelen op een stukje papier. Of je begint instinctief wat te droedelen op een hoekje van een dossier tijdens een saaie meeting.

Of -zoals in mijn geval- je gaat tjdens een weinig inspirerend familiefeestje wat voor je uit staren en je begint wat te schetsen op een oude krant, met een kogelpen die toevallig op de eettafel rondslingert.

Sterallures

2010-01-17T18:26:00.003+01:00

Het was niet alleen koud, het begon plots ook nog te regenen toen we de bibliotheek van Mechelen verlieten. De dag was nochtans prachtig begonnen, met een bemoedigend winterzonnetje. Eerst was het er nog gezellig druk, en kon je over de koppen lopen op de markt.
Maar het water gutste plots troosteloos van het afdakje van de kerststal. De regen kletterde tegen de beschilderde ruiten, zodat de kerstdecoratie letterlijk verwaterde. De glimmende kerstballen in de etalages verloren hun glans, en de met hulst versierde borden op het trottoir lieten alleen nog uitgelopen krijtteksten zien. De prijs van de warme chocomel met slagroom verdween genadeloos in het riool.
Het was zo'n typische neerslachtige dag tussen Kerstmis en Oud-en-Nieuw.

En dat op 16 januari.

Zijn ze nu zo laat met het verwijderen van hun kerstdecoratie, daar in Mechelen? Of willen ze iedereen voor zijn?

Blad voor de mond

2009-12-27T23:22:00.005+01:00

De auto stond met de laadklep open op de oprit. Ik stond voorovergebogen om een krat met kerstboodschappen uit de kofferruimte te tillen, toen ik achter mij hoorde: "Is het verkocht?"

Ik wist niet wat ik hoorde, zette een verbaasde blik op en draaide me om, maar nog voor ik kon reageren, herhaalde het oude vrouwtje dat achter mij stond: "Is het verkocht?"
"Pardon?" probeerde ik.
"Het huis," zei ze. "Het huis hiernaast. Er stond toch een bord in de tuin? En nu is dat weg..."
Er ging van alles door mijn hoofd: wie is dit mens? En ja, het huis van de buren was inderdaad verkocht. Voor een redelijke prijs. Het ging snel. Ze hadden iets anders gekocht. Enkele straten verder. Ze zouden tegen het voorjaar weg zijn... Maar gaat dat dit mens iets aan?
Voor ik iets onder woorden kon brengen - en meestal lukt me dat vrij aardig - zei het oude vrouwtje: "Ze zijn uit mekaar zeker?
Normaal heb ik geen moeite om iemand van repliek te dienen, maar deze keer stond ik echt met mijn mond vol tanden. En voor ik goed en wel besefte wat ze had gezegd, liep ze verder...

Wie heeft nog kranten of roddelbladen nodig, met zo'n buurtbewoners?

Koekje van eigen deeg

2009-12-14T19:45:00.003+01:00

Iedere zichzelf respecterende stad heeft tegenwoordig zijn eigen kerstmarkt. Vorige vrijdag liep ik dus in het drukke centrum, van het ene kraampje naar het andere, toen ik plots door een stel meiden van de Scouting werd aangesproken.
Of ik zelfgemaakte kerstkoekjes wou kopen?
Ach ja, waarom niet. 't Is tenslotte voor de Scouting.

Een tijdje later merkte ik dat er om het zakje met amper vijf koekjes een lintje zat, met een wenskaartje met "Prettige kerstdagen en een gelukkig 2009".
2009? Dat moeten oude koekjes zijn.

Maar mijn vrees was ongegrond. In het zakje herkende ik dezelfde koekjes die mijn vrouw die middag had staan bakken. Voor de Scouting.
Ik had mijn eigen koekjes teruggekocht.

Volk

2009-12-07T19:02:00.003+01:00

Vrij regelmatig luister ik naar de Nederlandse radio ("Evers staat op", en de "Koen & Sander Show", voor de kenners). En wat me steeds weer opvalt zijn al die reclameboodschappen over doodgaan. Het lijkt wel of alle uitvaartbedrijven en verzekeringsmaatschappijen doodleuk naar de gunst van de Nederlandse klant aan het dingen zijn. Waarom moet ik op mijn nuchtere maag geconfronteerd worden met "Als u er niet meer zal zijn" of met "Voor uw nabestaanden..." Dat doemdenken heerste rond de eeuwisseling ook heel sterk.

Moet ik daar uit concluderen dat het eens zo vooruitstrevende Hollandse volk met zijn vrijheid/blijheid-mentaliteit en zijn alles-moet-kunnen-principes tegenwoordig negen jaar acherloopt.

Of proberen ze vooruit te kijken naar 2012?

Schrijven

2009-11-30T20:07:00.005+01:00

Als je als jonge vader met een kinderwagen over straat loopt, dan zoek je 't. Geheid komen de vrouwen op je af, alsof je een magneet bent. Maar sinds vorig weekend weet ik dat er nog een manier is om het instinct van vrouwen in gang te zetten. Niet hun moederinstinct, maar hun typische vrouwelijke nieuwsgierigheid...
Ik stond op een rockconcert tegen de bar geleund, te tekenen. Het was er donker en zeer lawaaierig. En plots komt iemand in mijn oor schreeuwen ..."wat ik allemaal opschrijf?". Verwonderde blikken waren mijn deel, toen ik liet zien dat ik niet schreef, maar tekende.
Anderen pakken het subtieler aan en komen op twee passen van mij vandaan staan, en denken vast dat ik stekeblind ben (want ik zie "vast niet" hoe ze voorzichtig zijdelings dichterbij schuiven om over de rand van mijn boekje te kijken).
En steeds weer geniet ik van de verbazing van die mensen als ze zien dat ik niet schrijf. En dan willen ze plots ook zien wat er verder nog in mijn boekje staat...

Toegewijd

2009-11-23T21:47:00.005+01:00

Truttigheid troef, was het vorig weekend. Ik was op een wintermarkt, en ik heb mijn ogen uitgekeken (vandaar deze twee schetsjes - het was namelijk IN een kerk.). Het wemelde van de vlijtige huisvrouwen-op-leeftijd die hun dagen doorbrengen met quilten of met het maken van sieraden van gekleurd glas. Andere dames stelden dan weer andere hobby's tentoon: kerstkaartjes-knutselen of kerststukjes-maken. Wat dacht je van roosjes-maken-van-papieren-servetjes-door-propjes-papier-in-vloeibare-parafine-te-dompelen? En helemaal artistiek werd het met de afgietsels van babyhandjes, babyvoetjes en zelfs babybilletjes in gips...

Elk moet voor zichzelf weten hoe hij zijn leven zin geeft. Of hij dat nu doet door toegewijd in de kerk te gaan zitten? Of door toegewijd te gaan knutselen?
Sommigen doen het alletwee...

Succes boeken

2009-11-14T17:58:00.005+01:00

Je kunt in ieder geval niet zeggen dat de jaarlijkse Antwerpse Boekenbeurs zijn naam niet goed gekozen heeft. De stands met de meeste fans zijn de stands waar de meeste boeken worden verkocht. Klinkt logisch, maar ik bedoel het eigenlijk andersom.

De boeken met de hoogste verkoopcijfers, zijn boeken die niet door schrijvers zijn gemaakt.
De langste rijen voor een handtekening staan bijvoorbeeld bij Piet Huysentruyt. Een kok, met een collectie kookboeken...
En bij Toby, de tv-vriend van Mega Mindy.
En bij Geronimo Stilton, een als muis verklede man... (Maar okee, Stilton schrijft dan nog boeken. Ook al bestaat hij niet.)
En bij Goedele Liekens...

Frustrerend is dat, voor mensen die leven van het schrijven. Vroeger schreef je veel, en werd je -soms- beroemd. Tegenwoordig ben je eerst beroemd, en maak je dan boeken...

Lezen

2009-11-03T22:24:00.004+01:00

De beste manier om naar de Antwerpse Boekenbeurs te gaan is met de tram. Die stopt vlak voor de deur.
Maar ik heb altijd een beetje leedvermaak als ik mensen aan een tramhalte zie ronddrentelen met een plattegrondje van de beurs in de hand. Dan proberen ze hun weg te vinden op een kaart, en als dat niet lukt, staren ze een tijdje naar een grotere kaart die bij de halte hangt. Het enige dat ze dan waarnemen, is een stip met het bijschrift "U bent hier". Tja, dat weten we, zie je ze onbeholpen denken, maar hoe kom ik bij de Jan van Rijswijcklaan?
Tram 2 of 6. Simpel.
Maar ook de knipperende lichtjes op de borden brengen geen soelaas. En dan heb ik de neiging om die mensen bij de arm te nemen, en te zeggen "Volg mij maar. Ik ga ook naar de Boekenbeurs"...

Vrijdag was het helemaal raak. Ik zat op lijn 2, en in het gangpad stonden twee Nederlandse vrouwen iets te hard hun ongenoegen te ventileren. Ze waren blij dat ze lijn 2 hadden gehaald, kon iedereen horen. Ze hadden het netjes aan een conducteur gevraagd, zeiden ze.
Ik weet niet of de conducteur een slechte dag had, of iets tegen Nederlanders had, maar hij had hen toch echt de verkeerde kant opgestuurd... Toen ze bij de eerstvolgende halte afstapten om de tram in de andere richting te nemen, konden ze er blijkbaar toch om lachen. "Zo leer je de stad wel kennen", hoorde ik nog een van de twee zeggen.

Verdwijnen

2009-10-18T21:15:00.006+02:00

In een weblogbijdrage ergens in mei probeerde ik een grappige parallel te trekken tussen de snelgroeiende pompoenplantjes op onze vensterbank en de vleesetende plant uit de film "Little shop of horrors". Ik sloot het stukje af met de bedenking dat ik niet wou dat er een buurman zou verdwijnen...

Je gelooft het niet, maar onze rechterbuurman verdwijnt dus. Hij kwam het vorige week zelf vertellen.
Voor alle duidelijkheid: hij gaat verhuizen.
Het is niks persoonlijks. Wij hebben er niks mee te maken.
En de pompoenen ook niet.

Krabbel

2009-10-06T22:19:00.006+02:00

Als je een aantal schetsboekjes hebt, blader je wel eens terug. en dan komen een hoop herinneringen weer boven. Want eigenlijk is zo'n schetsboekje een soort dagboekje, een agenda en tegelijk een foto-album. Maar het gaat mij uiteraard vooral om het plezier van het tekenen.

Bij het bladeren valt mij ook op dat een aantal tekeningen best goed is, maar ook dat er geregeld zijn die op een nogal gekrabbelde nerveuze manier tot stand zijn gekomen. En dat heeft niet zozeer te maken met een gebrek aan tijd, maar meer met de op dat moment heersende gemoedstoestand. Net zoals je handschrift op hanenpoten van een dokter gaat lijken, als je ziek bent, zo gaan ook mijn lijnen plots kribbelig en harkerig worden als ik mij niet goed voel.

Deze schets werd gemaakt op een avond dat ik er helemaal doorheen zat: moe, koppijn, opgefokt ...maar blijkbaar nog net niet uitgeput genoeg om niet te tekenen.

Dag

2009-09-28T22:08:00.003+02:00

Het was een prachtige dag, en waarschijnlijk het laatste tuinfeest van het jaar. David had daar plots geen boodschap meer aan, en wou naar huis. "Mam, wanneer gaan we nou?", begon hij te zeuren.
Ik schat dat David acht is maar de juiste leeftijd is moeilijk te schatten bij iemand met het syndroom van Down.
David bleef maar door dreinen.
Zeg dan eerst dag stelde zijn moeder voor.
Gretig riep David "Da-ag" naar de meute.
"En dan zegt iedereen netjes dag tegen jou", stelde mam hem gerust.
Alsof het afgesproken was, reageerde de hele familie-en-aanhang spontaan met een luidkeels "Da-ag!".
Breed lachend en tevreden stiefelde David naar de auto...

Of, hoe je iemand met 1 woord gelukkig kan maken.

Pieren

2009-09-24T20:55:00.000+02:00

Ik ben wel eens op de pier van Nieuwpoort geweest en ook die van Oostende is mij niet vreemd. Maar ook de pieren van Scheveningen en Vlissingen zijn mij vertrouwd. Zelfs die van Blackpool en Brighton heb ik van dichtbij gezien, en ook over die ondingen van Hastings en Clacton ben ik gelopen.
Het was dus een tamelijk rare ervaring toen ik een paar dagen geleden over de pier van Blankenberge liep, en dat nota bene mijn moeder zich afvroeg of ik me deze plaats herinnerde...
Blankenberge?
Ik dacht het niet.
Ik ben bij mijn weten nooit eerder in Blankenberge geweest... Ik zou me dat toch wel herinneren? Ik ken Blankenberge alleen uit dat liedje...
"Blankenberge Blankenberge, wonderschone stad
Ik wou dat ik in m'n achtertuin zo'n Blankenberge had
Blankenberge Blankenberge, parel aan de kust
De mooiste plek op aarde voor wie zand met schelpjes lust"

Muurbloempjes

2009-09-13T21:34:00.004+02:00

Openmonumentendag kan erg grappig zijn.
De term "open" is namelijk betrekkelijk als je het hebt over een fort van bijna 500 jaar oud dat vol met gaten zit. Ironisch is het ook, als een binnenplein buiten blijkt te zijn. En helemaal hilarisch wordt het als de rondleiding binnen en buiten (met gids) 2.50 moet kosten, en het entreekaartje (zonder gids!) 3 euro.

Maar het toppunt van scherpzinnige humor was de begroeiing op de muren. In de groeven en spleten woekerden namelijk talloze planten. Maar waarom zou je dat onkruid weghalen? Zet er een bordje bij met bijvoorbeeld "muurleeuwenbek", "muurvaren" of "leverkruid" en je hebt er meteen een toeristische attractie bij...

In de gaten

2009-09-02T23:05:00.005+02:00

De kathedraal van de Bretoense stad Dol-de-Bretagne heeft twee indrukwekkende torens. Sorry, "had" twee torens. Een daarvan lijkt afgebroken. De legende gaat dat de duivel jaloers was op zoveel pracht en praal voor God, dat hij een menhir pakte en de linkertoren er af gooide. De menhir kwam kilometers verder in een akker terecht, en staat daar nu nog (zoals deze kleurenschets laat zien).

Maar als je de linkerkant van die dolmen aandachtig bekijkt, zie je dat er drie gaatjes in zitten, waar je vingers precies in passen.

Wel... als ik er in slaag om in Bretagne met een rotvaart een strike te gooien op een bowlingbaan, en als de Bretoense held Obelix het voor mekaar krijgt om een legioen Romeinen omver te kegelen met een menhir, dan moet die duivel toch niet veel moeite gehad hebben om zo'n steentje een eind weg te gooien?

Met mijn hoofd er bij

2009-08-27T23:15:00.002+02:00

Toeristische gidsen. Leer ze mij kennen.
Er zijn er bij die een heel praatje houden, alleen maar om te laten zien dat ze een onuitputtelijke kennis hebben over de stad waarin ze rondleiden. En er zijn er ook bij die een lesje opdreunen, en dat met zo'n chagrijnige smoel doen dat de toeristen bij de eerste woorden al weg willen.
Ik had er in Combourg, in het kasteel van de Franse schrijver en politicus François René de Chateaubriand, eentje uit de tweede categorie.
Ze vroeg bij de inleiding uit welk land ik kwam, en reikte me een kaart met haar hele uitleg in het Nederlands. Het was blijkbaar niet bij haar opgekomen dat ik ook Frans spreek, en wel in die mate dat ik kon opmaken dat haar uitleg (letterlijk) identiek was aan wat op mijn hand out stond. Haar lesje werd zo verveeld opgedist dat ik alleen maar kon concluderen dat zij wel een heel vervelend baantje moest hebben.
Ik was bijna blij dat ik bij het betreden van het kleine kinderkamertje van Chateaubriand keihard (en pijnlijk!) mijn hoofd stootte tegen de deurlijst. Ik hoorde de gids luidop lachen.

Had ik toch weer iemand blij gemaakt...

(Ze vroeg me nadien wel of het ging met me...)

Een andere blik

2009-08-23T14:47:00.003+02:00

Snikheet was het, daar in Rennes. Maar dat schreef ik al.
Het was dan ook niet verwonderlijk dat we even gingen uitblazen in het lommerrijke Parc du Thabor, een van de mooiste parken van Frankrijk. Het park heeft vijvers, een voliere, een orangerie, een kiosk en een drankgelegenheid. Ik bestelde een blikje cola ("une boite de coca"), want we wilden even bijkomen op een bankje.
"Une cannette?" probeerde de duidelijk verveelde uitbater mij te verbeteren, en hij slofte doodgemoedereerd naar een koelkast.
"Oui, en boite", vulde ik tevergeefs aan.
Hij schoof zuchtend een (gelukkig ijskoud) blik cola voor zich uit over de toonbank, en mompelde "Deux euros cinquante..."
Mijn dorst was op slag een stuk minder, maar mijn temperatuur nam helaas nog meer toe.

Twee euro vijftig? Voor die prijs heb ik verdorie bij de Lidl een sixpack van flessen van een halve liter...
Ook in Frankrijk!

Stop met rennen

2009-08-21T17:57:00.005+02:00

Snikheet was het, daar in Rennes. Het moest niet onderdoen voor onze contreien deze week. Maar Rennes is geen badstad.
Een creatief stadsbestuur hebben ze daar echter blijkbaar wel want die hadden er iets op verzonnen. Onder de noemer "Transat dans la ville" hadden ze de markt vol gezet met ligstoelen. (En uiteraard moest je geld betalen om ze te gebruiken, maar op het strand krijg je ze ook niet voor niks).

Het was een mooi zicht: een plein vol zonnekloppers die een fantastisch uitzicht hadden op de opera of op het gemeentehuis met zijn indrukwekkende klokkentoren...

Stokje voor

2009-08-17T21:31:00.003+02:00

De bedoeling was goed. Ik zou op vakantie naar Frankrijk uiteraard mijn schetsboekjes meenemen. Maar ik wou ook af en toe eens een tekening inkleuren... Daarom ging ook mijn aquareldoos mee, een klein afsluitbaar potje om bij gelegenheid water in te doen, een nieuw schetsblokje met aquarelpapier, zwarte watervaste stiften... Ik had overal aan gedacht.
Dacht ik.
Want toen ik in Bretagne mijn aquareldoos, opende bleken er geen penselen in te zitten. Tja, zo kun je dus niet schilderen. Maar omdat deze jongen een erg creatieve is (zeggen ze altijd op mijn werk), werd een oplossing gezocht.

Dit schetsje is ingekleurd met een (ongebruikt) wattenstaafje. Ja, zo'n stokje waar je je oren mee schoonmaakt...

Niets

2009-07-31T22:50:00.002+02:00

Het is meer iets voor oude horrorverhalen of spannende kinderboeken... oude zolders die bewoond zijn door oude vrouwtjes of hun geesten, maar het volgende verhaal is toch wel erg bizar.
Ik hoorde het verhaal van iemand die bij haar volle verstand is. Ze zat op een avond met haar man tv te kijken toen ze plots zachte pianomuziek hoorden. Ze zetten de tv stiller en probeerden te achterhalen waar de easylistening-pianomuziek vandaan kwam...
Blijkbaar vanachter de muur van de buren.
Bij de buren speelt overigens niemand piano.

Los daarvan, een tweede verhaal: Een moeder zit met haar zoon van twaalf te eten als ze plots zachte pianomuziek horen. Ze vinden het intrigerend en gaan op het geluid af. Het blijkt uit de voorkamer te komen. Terwijl zij de enige twee aanwezigen in huis zijn...

Op een dag komt het voorval onvermijdelijk (op een lacherige manier) ter sprake omdat de tv-kijkende vrouw en de vrouw-met-zoon buren zijn. Ze wonen op nummer 21 en 23, en blijken dezelfde muziek gehoord te hebben.

En nu komt de crux: op nummer 23 woonde vroeger een goede pianiste die haar eigen easylistening-muziek schreef, maar al jaren dood is.
En zal ik er nog een schepje bovenop doen? Een groot aantal van de huizen in die straat zijn op een eeuwenoud kerkhof gebouwd...

Ik ken beide buurvrouwen al jaren, en vind ze intelligent en down-to-earth, maar dit voorval kan ik niet verklaren.
Zij trouwens ook niet.

Disneyficatie

2009-07-20T21:10:00.001+02:00

Er wordt mij wel eens gevraagd of ik een Disney-fan ben.
Dat ben ik niet -daarvoor is het gedachtengoed en de bedrijfspolitiek van het Disney-concern te dubieus- maar ik weet er wel veel van af. Bovendien vind ik dat het grootste entertainmentbedrijf ter wereld een te grote invloed heeft op onze samenleving.

Een poosje geleden liep ik door een dierentuin en hoorde een kind krijsen: "Kijk mama, Pumba!"
"He ja," vulde de moeder tot mijn verbazing aan, "...en daar: Timon!" Het ging gewoon over een wrattenzwijn en een stokstaartje.
Nog zo iets: iedereen die tot zijn zestiende naar school is geweest, weet dat hij niet "Bambi" moet schreeuwen als hij een kudde damherten ziet. Maar ik ben pas echt verbijsterd als ik iemand (die bij zijn volle verstand zou moeten zijn), een sloom sloffend roofdier met lange manen "Mufasa hoor noemen.

Zijn we nu met zijn allen aan het verkleuteren of is de maatschappij gewoon dommer aan het worden? Of is dit een soort humor die mij ontgaat? Ik zal het pas (willen) begrijpen als ik diezelfde mensen onderscheid zie maken tussen Koning Louie, Rafiki, Abu en Tuk.

Achtergrond

2009-07-12T19:40:00.001+02:00

Op 500 meter van deze tuin ligt het bejaardenhuis, en die middag zou de plaatselijke muziekkapel een concert houden in de prachtige tuin van dat bejaardenhuis. Dat beloofde een behoorlijk burengerucht te geven maar, stelde ik mezelf gerust, het duurt maar een uur...

Om vijf voor drie hoorde ik al het eerste geknor en gepiep van muzikanten die hun instrumenten moesten stemmen of warmblazen. En enkele minuten later zette de kapel in met filmmuziek. Ennio Morricone, John Williams, Rodgers & Hammerstein... het kwam allemaal voorbij. En het ene nog idyllischer dan het andere.

Ik heb zelden zo'n sfeervolle soundtrack voor een lome middag in de achtertuin meegemaakt. Het leek wel een scene uit een romantische Franse plattelandsfilm of een fragment uit een trage Zweedse art house-movie.
Alleen het overdonderende applaus verklapte dat het een live-voorstelling was...

Vlekkeloos antwoord

2009-07-01T22:08:00.003+02:00

Het was snikheet en we liepen wat rond in de pittoreske Rotterdamse wijk Delfshaven. Plots verzeilden we in het verkeersvrije Piet Heyn-straatje. Vlak bij de hoek stond een klein meisje te hannesen met een veel te grote hondenleiband met aan het andere uiteinde een Dalmatier-pup. Aan de overkant van het steegje stond een vrouw van de zon te genieten tegen een smeedijzeren tuinhek.

Toen ik ongeveer op haar hoogte was, liet ze haar adoratie voor het hondje blijken, en vroeg -enkel om vriendelijk over te komen- hoe het hondje heette. Op dat moment kruiste haar blik die van mij, en antwoordde het meisje quasi vermanend: "Vlekkie". En uitgenodigd door de blik van de vrouw, vulde ik aan met "Hoe anders?".

De vrouw kaatste achteloos een samenzweerderige en dommig-gespeelde reactie terug. "Ja. Hoe anders. Hoe kan ik ook zo'n domme vraag stellen?"

Meteen scheen de zon dubbel zo hard. Wat is het toch dat mensen er toe aanzet om ongegeneerde opmerkingen te maken alsof ze elkaar al een hele tijd kennen.

Dit voorval duurde nog geen drie seconden...

Met uitzicht

2009-06-20T12:15:00.002+02:00

Nu het beetje bij beetje zomer wordt, is het normaal dat ik vaker op een terrasje zit. De voorbije weken had ik het al vaker over terrasjes met hun soms zeer specifieke uitzicht...
Dit blog begint zo langzaamaan op een vergelijkende consumentenblog te lijken.
Maar wees gerust, ik heb niet de ambitie om hier de leukste terrassen op een rijtje te zetten. Dat heeft De Telegraaf al gedaan voor Nederland, en De Standaard voor Belgie.

Het schetsje hierbij geeft echter wel een beeld van een terrasje met een van de meest bizarre uitzichten: een kerncentrale en twee koeltorens.

In bedekte termen

2009-06-14T11:22:00.003+02:00

Van mij mag iedereen zich uiteraard kleden zoals hij (of zij) wil, maar het uitzicht dat ik heb, als ik op een terrasje zit te tekenen, is soms stuitend. (Het schetsje hierbij is gemaakt in een godverlaten gat waar werkelijk niemand langs kwam.)

Hoe veel iemand zich wil bloot geven op een zonnige dag, moet iedereen voor zichzelf weten, maar wie doe je een plezier met veel te krappe haltertopjes rond een veel te breed lijf?
Hoe motiveer je een veel te laag gedragen trainingsbroek, waardoor een bouwvakkersdecollete zichtbaar wordt. En wat is het idee achter een drie maten te ruim t-shirt waarop reclame wordt gemaakt voor een lokale wielerwedstrijd? (Waren de normale maatjes op?)
Ook beschamend zijn die dames die hoedanook een mouwloos shirt willen dragen, met een diepe insnede, en zo een inkijk geven op plekken waar eigenlijk niks zit.
Wat bezielt mannen om in een vrij drukke winkelstraat rond te banjeren met een veel te flodderige bermudazwembroek? (De afrit naar het strand gemist?)

Het geld dat werd uitgegeven aan al die vreselijk foute kledingstukken, was misschien beter besteed aan een spiegel...

Fifty-fifty

2009-06-07T17:52:00.005+02:00

Ze waren vijftig jaar getrouwd en zaten te glimmen op de eerste rij in de kerk. De feestvreugde moest nog worden verhoogd toen het bejaardenkoor -waar hij ook lid van is- begon te zingen. Maar gaandeweg werd echter op een pijnlijke manier duidelijk dat de organiste, de dirigent en de koorleden nooit hadden geleerd om samen iets te doen. Het leek alsof ze allemaal verschillende partituren hadden.

Een ander muzikaal intermezzo werd gebracht door iemand die anders een blue-eyed-soul-stem heeft maar voor de gelegenheid een religieus lied kwam zingen met haar kopstem.

De kerk werd stil, het haar op mijn armen ging overeind staan en het koor kreeg een wazige blik die leek te zeggen "Wat staan wij hier nog te doen?". Het hele bejaardenkoor werd (ook tot mijn verbazing) naar huis gezongen in nog geen twee minuten tijd. De rest van de dag en de avond werd de zangeres gecomplimenteerd door mensen die de kerkdienst hadden bijgewoond...

Je zal er maar mee getrouwd zijn.

Schetterende muziek

2009-05-29T19:15:00.004+02:00

Zoals Herman van Veen het zong...
Vroeger werd gezongen en gefloten in de straat Had de slagersjongen nog een opera paraat (...)
Hilversum III bestond nog niet 
Maar ieder had zijn eigen stem 
Op elke steiger klonk een lied 
Van "Paljas" of "Jeruzalem
...dat bestaat niet meer.

Tegenwoordig staat op de eerste etage van een gebouw in de steigers een transistor te brullen, terwijl in de bestelwagen op de stoep een autoradio (op een andere omroep) staat te bleiren. In de bouwput staat een portable CD-speler te schallen en alle bouwvakkers lopen alle liedjes tegelijk mee te lallen...
Akkoord, je krijgt meer waar voor je geld. Maar hier voor heb ik niet betaald. Ik heb betaald voor mijn witbier, een beetje voor het uitzicht en een beetje voor de rust om te kunnen schetsen.
Ongewild krijg je dus een drankje op een terrasje met een heel uitgebreid klankdecor. En dat is niet te zien op dit schetsje (ook al omdat het net om de hoek rechts gebeurde).

Seks in de city

2009-05-22T13:55:00.000+02:00

Ik moet er nog luidop om lachen als ik er aan terugdenk.
Het was een doordeweekse dag en ik hoefde niet te werken. Het was prachtig weer en ik liet mezelf toe om op een terrasje post te vatten. De bedoeling was om wat te schetsen maar voor mij vleiden zich drie Vlaamse dames neer die heel duidelijk van plan waren om het terras te domineren. U kent het type wel: ruim in de veertig en de wijsheid in pacht. Maar met te veel vrije tijd om de dag op een zinvolle manier door te komen, bleek uit hun shoppingtasjes. En ze waren gescheiden. Dat kon je duidelijk horen.
Hun accent verklapte dat ze niet uit de streek kwamen, maar wat ze zeiden was luid en duidelijk.
Een van de drie had net een nieuwe vriend, nadat haar man er met een andere vrouw vandoor was....
"Ja, " zei de luidruchtigste van de drie, "als hij voor een andere kiest, kunt ge er weinig aan doen".
"Maar," beweerde de eerste over haar ex, "Het is een brave. Ik kom er nog goed mee overeen. Ge kunt er goeie afspraken mee maken."
"Zeg," wou haar vriendin weten, "zo... als vrouwen onder elkaar... Frank (die nieuwe vriend dus) is toch altijd uw grote liefde geweest?" En zonder het antwoord af te wachten, voegde ze er aan toe: "Ge hebt 't getroffen".
En ik moest erg mijn best doen om het niet uit te proesten toen ze zei: "En als het eens niet goed gaat, breng 'm dan maar bij mij!"

Hilarisch gesprek! Beter dan een aflevering van "Desperate Housewives"!

Rooskleurig

2009-05-18T00:10:00.001+02:00

We zaten met het hele gezin op een terrasje en bestelden drankjes. Een koffie, nog een koffie, en ... nog een koffie. Een witte wijn, een ice tea... en "Een Fristi!" besliste mijn dochter in een melige bui. Ook goed. Zij kreeg dus haar Fristi. In een flesje. Met een roze rietje.

Maar mijn dochter is nogal een wakkere, en in no time had ze gezien dat de houdbaarheidsdatum op het flesje al drie weken verstreken was. Zij riep dus het wat verveeld kijkende weekendhulpje van de bediening, en begon over die datum.
"Zal ik een andere brengen?" stelde het meisje voor, maar dat hoefde niet volgens mijn dochter, want "Er is niks verkeerd met de smaak".
"Maar misschien kun je er even op letten bij de volgende klanten", voegde ik er nog aan toe,

En een paar tellen later werd inderdaad aan andere tafeltjes verschillende keren Fristi besteld. Maar die kwamen allemaal in een glas, maar met rietje.

Food for thoughts

2009-05-11T17:11:00.004+02:00

Het is een dagelijkse bron van vermaak. Regelmatig slaat mijn fantasie op hol. Het is bijna een Pavlov-reflex.
Maar iedere keer als ik langs de vensterbank in de achterbouw loop, moet ik denken aan de film "A Little Shop of Horrors". Voor het raam staan namelijk vier potjes met daarin plantjes die verschrikkelijk snel groeien. Voor zover ik weet zijn het geen buitenaardse levensvormen maar gewoon uitschieters van pompoenpitten. Maar ze groeien zo ontstellend snel dat er waarschijnlijk eentje plots zal zeggen "Feed Me!". Om te voorkomen dat ze een van deze dagen bloeddorstig gedrag gaan vertonen -zoals in de film- worden ze volgende week in de tuin gezet.

Maar wat moet ik doen als plotseling blijkt dat een van de buren verdwenen is?

All I got

2009-05-02T20:57:00.008+02:00

Je kent ze wel, die t-shirts met het opschrift "My brother went to London and all he got me is this lousy t-shirt." Dat krijg je dan -letterlijk- als je een broer hebt met weinig fantasie die denkt dat hij van zijn Londen-reis een souvenirtje moet meebrengen. Mijn broer heeft gelukkig een heel ander gevoel voor humor, en bovendien reist hij veel te veel om iedere keer een souvenirtje mee te brengen.

Ik zat onlangs in het schitterende Spoorwegmuseum in Utrecht. Als je ooit een indrukwekkend museum wil zien waar je je ogen uitkijkt, moet je daar zijn. En op zulke gelegenheden heb ik altijd de drang om te schetsen. Al 's ochtends vraag ik mij dan af waarmee ik 's avonds zal thuiskomen. Dat hangt meestal af van "de inspiratie van het moment". Wel... ik kwam dus thuis met deze schets. Een tekening van een oldtimer uit de jaren 30-40. Het museum staat dus vol met indrukwekkende treinen, en ik kom thuis met een lousy tekening van een auto.

Moeilijke leeftijd

2009-04-22T19:45:00.000+02:00

Soms komen dingen op je pad, en dan moet je die kansen gewoon grijpen.
Ooit heeft men mij gevraagd of ik workshops Dramatische Vorming kon geven, en zonder nadenken heb ik ja geantwoord.
Een tijdje geleden werd mij gevraagd of ik workshops in mijn vakgebied kon geven, en ook hier heb ik met mijn grote mond meteen mee ingestemd. Wat ik niet wist, was de leeftijd van de leerlingen...

Een vriend van mij, die docent geschiedenis is, weigert pertinent les te geven aan kinderen in het lager middelbaar (de onderbouw). Zijn leerlingen zijn allemaal 15-16 jaar oud, of ouder.
Ik kreeg deze week echter alle leeftijden over de vloer.
En het klopt dus: de jongsten (uit het eerste jaar / de brugklas) zijn het drukst en het moeilijkst om te handhaven. Met de iets ouderen (wat over het algemeen als de moeilijkste leeftijd wordt gezien) schiet ik het best op.
Ik heb geen flauw idee waarom dat zo is. Maar wie het weet mag het zeggen...

Snel weg

2009-04-18T19:36:00.001+02:00

Het was al een heel eind in de middag en we hadden die dag alleen nog maar een ontbijtje gehad toen ik de auto parkeerde bij een McDonalds langs de snelweg. Ik was onderweg met mijn zoon, en zijn keuze stond al vast voor hij uit de auto was gestapt: een CBO (Chicken / Bacon / Onion)-menu. "Een grote", voegde hij er ten overvloede aan toe. Ik nam een Big Tasty Bacon-menu. Ook een grote.
We gingen buiten in het zonnetje zitten en zaten te genieten van onze fast food, het geronk van de auto's op de snelweg en een kinderfeestje dat aan de gang was.
En plots maakte mijn zoon de opmerking "Ik zou er zo nog wel een op kunnen"... Wat eigenlijk als een grapje bedoeld was, werd plots werkelijkheid toen ik zag dat hij het meende.En of ik misschien ook nog... probeerde hij, met een schalkse maar vastberaden blik.

Het kon me verder ook geen hol schelen wat die andere mensen dachten. Wij zaten opeens met twee dienbladen met daarop vier menu's voor ons. Ja, kom nou. We hadden gewoon honger.
Maar ik weet niet of ik dit nog een tweede keer doe...

Het Zweeds uws aanschijns

2009-04-10T18:35:00.005+02:00

"De nieuwe karretjes komen volgende week binnen, meneer."
En ik kwam helemaal niet voor de karretjes. Ik kwam voor een boekenkast en een bureau.
Bij Ikea wordt alles dan wel in handige platte dozen verpakt, maar bij dat bureau waren dat drie dozen van samen bijna 100 kilogram. En de boekenkast bestond uit liefst negen dozen van samen 100 kilogram.
Ik had dus rond de 200 kilogram op mijn karretje liggen.
En het karretjes had kapotte banden. Stroeve wieltjes dus.
Je kunt in zo'n situatie natuurlijk een andere karretje nemen maar ze hadden -echt waar- allemaal kapotte banden.
"Ja, meneer, dat weten wij. Maar de nieuwe karretjes kome-..."
"Laat maar," dacht ik hevig hijgend en zwetend.
"U kunt ook alles thuis laten bezorgen." zei de caissiere die mij had zien zwoegen. "De bezorgbalie is aan de andere kant van de winkel."
Zelfs de Ikea-humor is plat.

Wat speelt er achter de schermen?

2009-04-05T13:16:00.005+02:00

De hectiek achter de schermen van een toneelvoorstelling... daar zouden ze eens een real life soap moeten van maken.

Gisteren was onze laatste voorstelling van het seizoen en het was weer een nerveus gedoe in de kleedkamers en in de coulissen. Zowel routiniers als beginnelingen willen dan vooral koffie, koffie, koffie. En dan moeten ze opeens allemaal plassen, plassen, plassen.

De ene vindt zijn kleren niet terug, de andere vindt dat de grimeuse overdrijft. Weer een ander ijsbeert terwijl zijn tegenspeler ijzingwekkend cool blijft. Overgevoelige zieltjes zitten voor twee keer niks op de kast, terwijl gezworen kameraden plots niet meer samen door een deur kunnen.

Gelukkig worden die kast en die deur na de voorstelling weer afgebroken. Letterlijk en figuurlijk.

Drentelen

2009-03-26T18:14:00.004+01:00

Een beetje drentelend hangen ze aan de kant. Soms staan ze midden in het gangpad, of net iets te veel voor het deurgat, zodat niemand vlot in en uit kan. Meestal houden ze dan een tasje vast van de Miss Etam, of van de Hunkemoller.

Soms zitten ze in een auto die dubbel geparkeerd staat. En dan nog vaak met draaiende motor. Ja, want mevrouw komt er zo aan, als ze klaar is met winkelen.
Heren, dat heet tegenwoordig shoppen. En vrouwen zijn nooit klaar met shoppen.

En -schrik niet- vrouwen zijn prima in staat om zonder u te shoppen.

Ik vraag me wel eens af wat die mannen denken, die op zaterdag in die Shopping Centers staan. Ze rijden van huis naar de winkels, houden de boodschappen vast, mogen alles in de koffer laden, en staan de rest van de middag ongedurig heen en weer te draaien.
Heren, vinden jullie dat eigenlijk leuk? Waarom doen jullie dat?

Gejengel of geboenk?

2009-03-21T12:42:00.000+01:00

Het is erg verleidelijk om bij prachtig lenteweer voorbij een terrasje te lopen, maar...
Ach wat, ik ga gewoon zitten om te genieten van de zon, de voorbijwandelende jurkjes, een cappuccino en de lichte loungemuziek die op de achtergrond aanwezig is.
Tot een draaiorgel wordt gestart. Nu pas zie ik het onding staan, dat een beetje verdoken stond tussen twee marktkramen. Loeihard gaat dat kitschgedrocht. Met de meest verschrikkelijk versies van popklassiekers.
En alsof dat gejengel nog niet indringend genoeg is, staat de orgelman fanatiek met zijn metalen geldbakje op de maat van de muziek te schudden.

En plots vraag ik me af wat ik verkies.
Dit? Of een of andere opgeschoten puber die met een bakbeest van een ghettoblaster zijn nieuwste hiphop-cd over de markt doet schallen?
Het tweede.
Geloof me: het tweede!

Druk

2009-03-16T09:25:00.000+01:00

Neenee, het is nog geen lente. Maar het lijkt wel zo. De krokussen in de voortuin hebben hun kopjes al laten zien. Hier en daar zie je al een tulpje of narcisje naar buiten komen.

Dan komen wij ook maar naar buiten, dacht ik dit weekend. Op de markt hebben we nogal wat cafeetjes met terrassen met een prachtig uitzicht op het gemeentehuis, de kerk en een oud gevelrijtje.

Maar uiteraard waren we niet de enigen die op het idee waren gekomen om in het zonnetje te gaan zitten. Zowat half West-Europa liep daar rond. Uiteraard was er geen enkel plekje te bemachtigen. Dus zijn we maar onverrichter zake weer naar huis gelopen.

Ach, we hebben thuis ook een terras, en de zon scheen daar ook. En het is er minder druk...

Patatten

2009-03-07T18:45:00.000+01:00

Discretie is blijkbaar een te moeilijk woord, voor veel mensen. Het is gek hoe mensen over mij oordelen als ik ergens zit te schetsen. Zo zat ik onlangs in een restaurantje op mijn eten te wachten, en ik vond dat ik snel een schetsje kon maken. Het onderwerp stond recht voor mij op tafel.

Maar plots hoorde ik schuin naast mij iets te luid fluisteren: "Hij is aan het tekenen". (Ja, mevrouw, ik heb u wel gehoord.) En aan het tafeltje tegenover het mijne probeerde iemand reikhalzend te achterhalen wat ik aan het tekenen was. (Ja, meneer, ik heb u wel gezien.) En ook de kelner maakte een onnatuurlijke en veel te lange bocht, om te zien wat ik aan het doen was.

Dit schetsje is niet -zoals de Vlamingen zeggen- tussen de soep en de patatten gemaakt, maar tussen mijn eerste drankje en de spaghetti.
En het was een vlugge bediening.

Spellingsspel

2009-02-15T21:57:00.004+01:00

Ieder jaar is het vaste prik, dan doe ik mee aan de preselectie van het Groot Nederlands Dictee. Verder dan de preselecties kom ik niet, maar dat is ook niet mijn ambitie. Ik eindig iedere keer iets boven het gemiddelde, en dat lijkt mij geen slecht resultaat voor iemand die zich niet voorbereidt, geen woordenboeken van buiten leert, geen spellingsgidsen bestudeert en geen CD-rom's (spel ik dat zo goed?) memoriseert.

Ik heb een bovengemiddelde interesse in taal maar weiger mee te doen aan de ridicule wedloop om zoveel mogelijk ver-gezochte en gekunstelde woorden correct te kunnen spellen.
Wat heb je er aan?
Zouden we eerst niet eens met zijn allen proberen om zo veel mogelijk dt-fouten te vermijden, om zo weinig mogelijk importwoorden te gebruiken en om alle tussentalen te bannen?
Blijkbaar vindt een vrij groot percentage van de Nederlanders en de Vlamingen het niet nodig om er een cultuurtaal op na te houden. "Standaardnederlands" heet dat tegenwoordig (met hoofdletter, en zonder koppelteken).

Op mijn nummer

2009-02-04T20:05:00.005+01:00

Ik zat weer eens in de file en voelde plots mijn mobiele telefoon overgaan. Ik viste hem uit mijn broekzak en drukte de trilfunctie uit. Ik kende het nummer niet en stelde me dus netjes voor, maar er werd prompt naar mijn vrouw gevraagd.
"Nee", reageerde ik, "daar spreekt u niet mee". En ik stelde me zelf nog eens voor.
"Bent u familie?", vroeg de man aan de andere kant van de lijn.
"Nee"' zei ik, in een poging om grappig te zijn. "Wij zijn getrouwd."
"En is ze thuis te bereiken?" hield de man stug vol.
"Ja", stamelde ik een beetje beduusd. Op dat ogenblik zou ze inderdaad thuis moeten zijn.
"Okee, dan bel ik haar daar wel..." hoorde ik de man nog zeggen.

Het duurde even voor ik mezelf vragen ging stellen.
Waarom belt iemand mij op mijn mobiel nummer, en blijkt dan niet te weten wie ik ben? Waar heeft hij dat nummer vandaan? Als hij mij niet kent, maar mijn vrouw wel, waarom belt hij dan mijn nummer? En hoe komt hij aan ons vast telefoommummer zonder mijn familienaam te kennen?
En hoe zal mijn vrouw dat uitleggen?

Bankzitter

2009-01-30T11:30:00.002+01:00

Het begon met een bank die omviel: Lehman Brothers ging onderuit en niemand kon voorspellen dat het volledige ameublement met een domino-effect mee zou onderuit gaan.
Vorige week begonnen de kranten echter pas echt uit te pakken met ronkende koppen. Er zouden schrikbarend veel banen verdwijnen:
• 8.000 bij het telecombedrijf Sprint
• 7.000 bij doe-het-zelfketen Home Depot
• 6.000 bij Philips
• 3.500 bij staalfabrikant Corus
• 2.000 bij General Motors...

Door de bank genomen brengen de kranten minder deprimerende berichten maar vorig weekend en in het begin van deze week gooiden ze nog wat olie op het vuur:
• CONTINENTAL AG IN MECHELEN SCHRAPT 50 JOBS
• CATERPILLAR SCHRAPT 20.000 BANEN
• 180 BANEN OP DE TOCHT BIJ WCA ALRO IN GENK
• ING SCHRAPT WERELDWIJD 7.000 BANEN
• FARMAREUS PFIZER ONTSLAAT 8.000 MAN
• BIJ SMILE PLASTICS VERLIEZEN 60 WERKNEMERS HUN BAAN
• CHEMIEPRODUCENT DOW CHEMICALS SCHRAPT 5000 BANEN
En nu heeft de International Labour Organization aangekondigd dat er 230 miljoen werklozen zullen zijn in 2009. Dat is 51 miljoen meer dan in 2007...

Dan vraag ik mij af, wie gaat al die uitkeringen van die onvrijwillige bankzitters betalen? Komt dat dan ook uit een virtueel spaarpotje? Moet er nu weer geld uitgegeven worden dat er eigenlijk niet is?
En zijn we dan niet weer bij af?

Resultaat

2009-01-17T16:07:00.004+01:00

Een eeuwigheid al, loop ik rond met een schetsboekje in mijn zak. Maar iedere keer als ik mensen teken, dan mislukt het om een of andere reden. Daarom ben ik gestopt met het tekenen van treinreizigers, cafe-bezoekers, publiek, toevallige passanten of medewachtenden. Ik heb geen zin om iets tegen beter weten in vol te houden. Ik wil "schetsen" wel leuk blijven vinden.

Bovendien voelen mensen zich soms aangevallen in hun privacy, als ik ze te lang aanstaar of bespioneer.

Maar deze week begon ik plots gewoon spontaan te tekenen. Verstand op nul. Laten gebeuren wat gebeurt. En niet denken aan resultaten of gevolg.

Da's eng.

En plots vloeide dit uit mijn pen...

Echt

2009-01-11T20:15:00.002+01:00

Net over dit heuveltje ligt een prachtige waterpartij met middenin een vrij grote fontein. Op dit moment is echter alles dichtgevroren en van de fontein blijft enkel een klein ijzeren buisje zichtbaar dat net boven het ijs uit steekt. Het spektakel is deze dagen van een heel andere orde: schaatsers.

Grappig is dat al die schaatsers uiteen vallen in vier groepen.

Je hebt een categorie mensen die gewoon niet kunnen schaatsen maar die komen voor de sfeer, het zicht en het spektakel.
Je hebt ook het soort amateurs die wel eens eerder de ijzers hebben ondergebonden maar die meer komen om te showen. Het lijkt meer op wandelen op het ijs, met de bedoeling om gezien te worden. Giebelende meiden en aanstellerige jongens, dus.
Dan heb je de echte schaatsers. Die geven de voorkeur aan natuurijs maar je kunt ze ook op een ijspiste aantreffen.
En de vierde categorie... dat zijn "de echte". Ze scheren met een ijzingwekkende vaart voorbij de rest, hebben een tempo waarvoor je beter kunt wijken, en een ernst die je best met een korreltje zout kunt nemen...

Geldt voor iedereen

2009-01-03T16:45:00.001+01:00

Het begin van het nieuwe jaar betekent vaak ook het begin van een aantal nieuwe wetten of regels. En daar hebben Nederlanders het vaak moeilijk mee. Er is nauwelijks een regel waartegen Nederlanders niet in opstand komen. De regering moet maar een detail aanpassen en er ontstaat heisa, waarbij geschermd wordt met de termen normen en waarden. Blijkbaar beseffen die riposteurs niet dat het woord normen een synoniem is voor regels.
Ze vinden dat de overheid niet om hun privacy en persoonlijke levenssfeer geeft. Hun vrijheid zou beknot worden.

Ik vind dat je natuurlijk wel met vrijheid moet kunnen omgaan. Vrijheid is niet meer dan de mogelijkheid hebben om te kunnen kiezen. En precies dat hebben de meeste Nederlanders nooit geleerd. Generaties lang was het motto "Alles kan en alles mag." Met alle excessen, zoals gedoogbeleid, vandien. "Beschraenkung"? Nooit van gehoord...
"Vrijheid" is geven en nemen. Vrijheid is omhelzen in plaats van afstoten. Vrijheid is kunnen aanvaarden.
Ook als het om regels gaat.

De tijd van het jaar

2008-12-27T16:51:00.004+01:00

Vorige week liep ik binnen bij de afhaalchinees en verwonderde me over de flink uit de kluiten gewassen dennenboom die midden in de gelagzaal stond. Was dat een staaltje commercieel denken, of een gebrek aan eigen culturele authenticiteit? Het werd echter nog erger toen ik afrekende. Ik kreeg samen met mijn wisselgeld een kalender. Een Chinese dacht ik.
Nee hoor. Het onding was dan wel opgerold en op synthetische bamboe gedrukt, maar stelde gewoon het jaar 2009 in onze jaartelling voor. De bovenste helft van de kalender was echter een illustratie van de wezens uit de Chinese dierenriem, met hun betekenis. En het geheel was opgemaakt in een Oosters aandoende typografie. Wat heb ik hier aan, vraag ik mij dan af.

Maar vorig jaar heb ik het nog zouter gegeten. Bij wijze van spreken dan.
Ik had op de website van een uitstekende en gastronomisch verantwoorde Chinees een speciaal menu voor het Chinees Nieuwjaar zien staan. Toen ik dat menu bestelde, kreeg ik als antwoord "Oo, dat hebben we niet". Maar wel in keurig Nederlands.

Haal ik nou tijdstippen door elkaar, of zij?

Vier stappen

2008-12-21T14:08:00.004+01:00

Als ik ergens in een verloren momentje zit te schetsen, en mijn tijd is op, dan is mijn schets ook meteen klaar. Ik ga er een andere keer niet aan verderwerken. Klaar is klaar.

Maar voor een keer heb ik een uitzondering gemaakt. Een paar dagen in de week sta ik op dezelfde plek in een file'tje. Soms maar een paar minuutjes, soms wat langer.

En daar kreeg ik het idee om te schetsen wat ik daar iedere keer zie. Het uitzicht verandert toch nooit...

Het eindresultaat van de eerste schetspoging zie je op de linkse tekening. Een paar dagen later ging ik verder, en dat resultaat is te zien op de tweede scan... Het eindresultaat is de rechtse schets.

Paniekvoetbal

2008-12-12T15:40:00.000+01:00

Stel... ("Stel"' he) dat ik een leuke baan heb, met een aardig inkomen, maar ik ga iets te vaak uit eten, en ik ga eigenlijk veel te veel op vakantie. Ik wil ook de nieuwste multimediasnufjes hebben en ook de nieuwste blitse auto's geven me extra status. Ik wil er modieus bij lopen en ik gooi met geld om te scoren bij mijn vrienden. Ik geef bovendien veel uit omdat dat macho overkomt, en ik besteed alles uit wat ik goedkoper zelf zou kunnen doen. Kicken, toch?
Op het eind van de maand (of het boekhoudjaar) heb ik de krijtlijnen ruim overschreden, en vallen er financieel wel wat gaten, maar die vul ik door een nieuwe put de graven om de vorige te dempen.
En als het echt dramatisch wordt, laat ik alles schieten en ga ik aankloppen bij de overheid. Zij zullen toch wel mijn probleem oplossen, zeker?
Mooi niet, dus.

En toch is het precies dat wat de Amerikaanse autoconstructeurs ons nu flikken.
Eens kijken of dit potje paniekvoetbal een beker verdient...

Rare snuiter

2008-12-01T20:00:00.000+01:00

Het begon ruim een week geleden: akelig gevoel in mijn gewrichten, rillerig, zwaar hoofd, warm-en-koud-tegelijk...
Maar ik ging toch werken, met het nodige gehoest en geproest. En toen ik thuis kwam, had ik net genoeg fut om te eten, en ging ik vrijwel meteen naar bed.
Het zou wel vanzelf over gaan, dacht ik.
De hoofdpijn en het overmatige snuiten bleven echter. Het werd zelfs erger. Blijkt het nu een ontsteking van de bijholten te zijn.
Dus blijf ik maar in bed. Maar het bwèèkes-gevoel blijft. Ik ben te moe om te lezen, en te wakker om te slapen

Om de slogan van de Amerikaanse boekengigant Barnes & Noble te parafraseren ("We gave you time to read"): ik heb opeens tijd gekregen om te tekenen. Alleen wil het niet zo lukken.
Dit is het eerste wat ik zie als ik mijn ogen open doe (als ik alleen in bed lig).

Oude koeien uit de sloot

2008-11-23T13:00:00.003+01:00

Deze weblog is eigenlijk bedoeld om mijn tekeningen te laten zien. En het valt niet altijd mee om daar een stukje tekst bij te schrijven dat relevant is. Vaak gaat het over koetjes en kalfjes. Geneuzel. Gemopper...
Een beetje zoals een gesprek aanknopen met iemand, enkel om een gesprek op gang te brengen. Waar heb je 't dan over? Over het weer?
Heb ik wel eens vaker gedaan op deze blog.
En -vroeg ik mij een poos geleden af- waar hebben mensen het over als ze in een land wonen waar het weer stabiel is? In een warm land bijvoorbeeld. Een ex-collega van mij die een paar jaar in een warm gebied in China heeft gewoond, wist er het antwoord op. Daar was het de gewoonte om een gesprek te openen met "Wat eet je vandaag?".