Achtergrond

Op 500 meter van deze tuin ligt het bejaardenhuis, en die middag zou de plaatselijke muziekkapel een concert houden in de prachtige tuin van dat bejaardenhuis. Dat beloofde een behoorlijk burengerucht te geven maar, stelde ik mezelf gerust, het duurt maar een uur...

Om vijf voor drie hoorde ik al het eerste geknor en gepiep van muzikanten die hun instrumenten moesten stemmen of warmblazen. En enkele minuten later zette de kapel in met filmmuziek. Ennio Morricone, John Williams, Rodgers & Hammerstein... het kwam allemaal voorbij. En het ene nog idyllischer dan het andere.

Ik heb zelden zo'n sfeervolle soundtrack voor een lome middag in de achtertuin meegemaakt. Het leek wel een scene uit een romantische Franse plattelandsfilm of een fragment uit een trage Zweedse art house-movie.
Alleen het overdonderende applaus verklapte dat het een live-voorstelling was...

Vlekkeloos antwoord

Het was snikheet en we liepen wat rond in de pittoreske Rotterdamse wijk Delfshaven. Plots verzeilden we in het verkeersvrije Piet Heyn-straatje. Vlak bij de hoek stond een klein meisje te hannesen met een veel te grote hondenleiband met aan het andere uiteinde een Dalmatier-pup. Aan de overkant van het steegje stond een vrouw van de zon te genieten tegen een smeedijzeren tuinhek.

Toen ik ongeveer op haar hoogte was, liet ze haar adoratie voor het hondje blijken, en vroeg -enkel om vriendelijk over te komen- hoe het hondje heette. Op dat moment kruiste haar blik die van mij, en antwoordde het meisje quasi vermanend: "Vlekkie". En uitgenodigd door de blik van de vrouw, vulde ik aan met "Hoe anders?".

De vrouw kaatste achteloos een samenzweerderige en dommig-gespeelde reactie terug. "Ja. Hoe anders. Hoe kan ik ook zo'n domme vraag stellen?"

Meteen scheen de zon dubbel zo hard. Wat is het toch dat mensen er toe aanzet om ongegeneerde opmerkingen te maken alsof ze elkaar al een hele tijd kennen.

Dit voorval duurde nog geen drie seconden...

Met uitzicht

Nu het beetje bij beetje zomer wordt, is het normaal dat ik vaker op een terrasje zit. De voorbije weken had ik het al vaker over terrasjes met hun soms zeer specifieke uitzicht...
Dit blog begint zo langzaamaan op een vergelijkende consumentenblog te lijken.
Maar wees gerust, ik heb niet de ambitie om hier de leukste terrassen op een rijtje te zetten. Dat heeft De Telegraaf al gedaan voor Nederland, en De Standaard voor Belgie.

Het schetsje hierbij geeft echter wel een beeld van een terrasje met een van de meest bizarre uitzichten: een kerncentrale en twee koeltorens.

In bedekte termen

Van mij mag iedereen zich uiteraard kleden zoals hij (of zij) wil, maar het uitzicht dat ik heb, als ik op een terrasje zit te tekenen, is soms stuitend. (Het schetsje hierbij is gemaakt in een godverlaten gat waar werkelijk niemand langs kwam.)

Hoe veel iemand zich wil bloot geven op een zonnige dag, moet iedereen voor zichzelf weten, maar wie doe je een plezier met veel te krappe haltertopjes rond een veel te breed lijf?
Hoe motiveer je een veel te laag gedragen trainingsbroek, waardoor een bouwvakkersdecollete zichtbaar wordt. En wat is het idee achter een drie maten te ruim t-shirt waarop reclame wordt gemaakt voor een lokale wielerwedstrijd? (Waren de normale maatjes op?)
Ook beschamend zijn die dames die hoedanook een mouwloos shirt willen dragen, met een diepe insnede, en zo een inkijk geven op plekken waar eigenlijk niks zit.
Wat bezielt mannen om in een vrij drukke winkelstraat rond te banjeren met een veel te flodderige bermudazwembroek? (De afrit naar het strand gemist?)

Het geld dat werd uitgegeven aan al die vreselijk foute kledingstukken, was misschien beter besteed aan een spiegel...

Fifty-fifty

Ze waren vijftig jaar getrouwd en zaten te glimmen op de eerste rij in de kerk. De feestvreugde moest nog worden verhoogd toen het bejaardenkoor -waar hij ook lid van is- begon te zingen. Maar gaandeweg werd echter op een pijnlijke manier duidelijk dat de organiste, de dirigent en de koorleden nooit hadden geleerd om samen iets te doen. Het leek alsof ze allemaal verschillende partituren hadden.

Een ander muzikaal intermezzo werd gebracht door iemand die anders een blue-eyed-soul-stem heeft maar voor de gelegenheid een religieus lied kwam zingen met haar kopstem.

De kerk werd stil, het haar op mijn armen ging overeind staan en het koor kreeg een wazige blik die leek te zeggen "Wat staan wij hier nog te doen?". Het hele bejaardenkoor werd (ook tot mijn verbazing) naar huis gezongen in nog geen twee minuten tijd. De rest van de dag en de avond werd de zangeres gecomplimenteerd door mensen die de kerkdienst hadden bijgewoond...

Je zal er maar mee getrouwd zijn.

Schetterende muziek

Zoals Herman van Veen het zong...
Vroeger werd gezongen en gefloten in de straat
Had de slagersjongen nog een opera paraat (...)
Hilversum III bestond nog niet

Maar ieder had zijn eigen stem

Op elke steiger klonk een lied

Van "Paljas" of "Jeruzalem
...dat bestaat niet meer.

Tegenwoordig staat op de eerste etage van een gebouw in de steigers een transistor te brullen, terwijl in de bestelwagen op de stoep een autoradio (op een andere omroep) staat te bleiren. In de bouwput staat een portable CD-speler te schallen en alle bouwvakkers lopen alle liedjes tegelijk mee te lallen...
Akkoord, je krijgt meer waar voor je geld. Maar hier voor heb ik niet betaald. Ik heb betaald voor mijn witbier, een beetje voor het uitzicht en een beetje voor de rust om te kunnen schetsen.
Ongewild krijg je dus een drankje op een terrasje met een heel uitgebreid klankdecor. En dat is niet te zien op dit schetsje (ook al omdat het net om de hoek rechts gebeurde).

Seks in de city

Ik moet er nog luidop om lachen als ik er aan terugdenk.
Het was een doordeweekse dag en ik hoefde niet te werken. Het was prachtig weer en ik liet mezelf toe om op een terrasje post te vatten. De bedoeling was om wat te schetsen maar voor mij vleiden zich drie Vlaamse dames neer die heel duidelijk van plan waren om het terras te domineren. U kent het type wel: ruim in de veertig en de wijsheid in pacht. Maar met te veel vrije tijd om de dag op een zinvolle manier door te komen, bleek uit hun shoppingtasjes. En ze waren gescheiden. Dat kon je duidelijk horen.
Hun accent verklapte dat ze niet uit de streek kwamen, maar wat ze zeiden was luid en duidelijk.
Een van de drie had net een nieuwe vriend, nadat haar man er met een andere vrouw vandoor was....
"Ja, " zei de luidruchtigste van de drie, "als hij voor een andere kiest, kunt ge er weinig aan doen".
"Maar," beweerde de eerste over haar ex, "Het is een brave. Ik kom er nog goed mee overeen. Ge kunt er goeie afspraken mee maken."
"Zeg," wou haar vriendin weten, "zo... als vrouwen onder elkaar... Frank (die nieuwe vriend dus) is toch altijd uw grote liefde geweest?" En zonder het antwoord af te wachten, voegde ze er aan toe: "Ge hebt 't getroffen".
En ik moest erg mijn best doen om het niet uit te proesten toen ze zei: "En als het eens niet goed gaat, breng 'm dan maar bij mij!"

Hilarisch gesprek! Beter dan een aflevering van "Desperate Housewives"!

Rooskleurig

We zaten met het hele gezin op een terrasje en bestelden drankjes. Een koffie, nog een koffie, en ... nog een koffie. Een witte wijn, een ice tea... en "Een Fristi!" besliste mijn dochter in een melige bui. Ook goed. Zij kreeg dus haar Fristi. In een flesje. Met een roze rietje.

Maar mijn dochter is nogal een wakkere, en in no time had ze gezien dat de houdbaarheidsdatum op het flesje al drie weken verstreken was. Zij riep dus het wat verveeld kijkende weekendhulpje van de bediening, en begon over die datum.
"Zal ik een andere brengen?" stelde het meisje voor, maar dat hoefde niet volgens mijn dochter, want "Er is niks verkeerd met de smaak".
"Maar misschien kun je er even op letten bij de volgende klanten", voegde ik er nog aan toe,

En een paar tellen later werd inderdaad aan andere tafeltjes verschillende keren Fristi besteld. Maar die kwamen allemaal in een glas, maar met rietje. 

Food for thoughts

Het is een dagelijkse bron van vermaak. Regelmatig slaat mijn fantasie op hol. Het is bijna een Pavlov-reflex.
Maar iedere keer als ik langs de vensterbank in de achterbouw loop, moet ik denken aan de film "A Little Shop of Horrors". Voor het raam staan namelijk vier potjes met daarin plantjes die verschrikkelijk snel groeien. Voor zover ik weet zijn het geen buitenaardse levensvormen maar gewoon uitschieters van pompoenpitten. Maar ze groeien zo ontstellend snel dat er waarschijnlijk eentje plots zal zeggen "Feed Me!". Om te voorkomen dat ze een van deze dagen bloeddorstig gedrag gaan vertonen -zoals in de film- worden ze volgende week in de tuin gezet.

Maar wat moet ik doen als plotseling blijkt dat een van de buren verdwenen is?

All I got

Je kent ze wel, die t-shirts met het opschrift "My brother went to London and all he got me is this lousy t-shirt." Dat krijg je dan -letterlijk- als je een broer hebt met weinig fantasie die denkt dat hij van zijn Londen-reis een souvenirtje moet meebrengen. Mijn broer heeft gelukkig een heel ander gevoel voor humor, en bovendien reist hij veel te veel om iedere keer een souvenirtje mee te brengen.

Ik zat onlangs in het schitterende Spoorwegmuseum in Utrecht. Als je ooit een indrukwekkend museum wil zien waar je je ogen uitkijkt, moet je daar zijn. En op zulke gelegenheden heb ik altijd de drang om te schetsen. Al 's ochtends vraag ik mij dan af waarmee ik 's avonds zal thuiskomen. Dat hangt meestal af van "de inspiratie van het moment". Wel... ik kwam dus thuis met deze schets. Een tekening van een oldtimer uit de jaren 30-40. Het museum staat dus vol met indrukwekkende treinen, en ik kom thuis met een lousy tekening van een auto.

Moeilijke leeftijd

Soms komen dingen op je pad, en dan moet je die kansen gewoon grijpen.
Ooit heeft men mij gevraagd of ik workshops Dramatische Vorming kon geven, en zonder nadenken heb ik ja geantwoord.
Een tijdje geleden werd mij gevraagd of ik workshops in mijn vakgebied kon geven, en ook hier heb ik met mijn grote mond meteen mee ingestemd. Wat ik niet wist, was de leeftijd van de leerlingen...

Een vriend van mij, die docent geschiedenis is, weigert pertinent les te geven aan kinderen in het lager middelbaar (de onderbouw). Zijn leerlingen zijn allemaal 15-16 jaar oud, of ouder.
Ik kreeg deze week echter alle leeftijden over de vloer.
En het klopt dus: de jongsten (uit het eerste jaar / de brugklas) zijn het drukst en het moeilijkst om te handhaven. Met de iets ouderen (wat over het algemeen als de moeilijkste leeftijd wordt gezien) schiet ik het best op.
Ik heb geen flauw idee waarom dat zo is. Maar wie het weet mag het zeggen...

Snel weg

Het was al een heel eind in de middag en we hadden die dag alleen nog maar een ontbijtje gehad toen ik de auto parkeerde bij een McDonalds langs de snelweg. Ik was onderweg met mijn zoon, en zijn keuze stond al vast voor hij uit de auto was gestapt: een CBO (Chicken / Bacon / Onion)-menu. "Een grote", voegde hij er ten overvloede aan toe. Ik nam een Big Tasty Bacon-menu. Ook een grote.
We gingen buiten in het zonnetje zitten en zaten te genieten van onze fast food, het geronk van de auto's op de snelweg en een kinderfeestje dat aan de gang was.
En plots maakte mijn zoon de opmerking "Ik zou er zo nog wel een op kunnen"... Wat eigenlijk als een grapje bedoeld was, werd plots werkelijkheid toen ik zag dat hij het meende.En of ik misschien ook nog... probeerde hij, met een schalkse maar vastberaden blik.

Het kon me verder ook geen hol schelen wat die andere mensen dachten. Wij zaten opeens met twee dienbladen met daarop vier menu's voor ons. Ja, kom nou. We hadden gewoon honger.
Maar ik weet niet of ik dit nog een tweede keer doe...

Het Zweeds uws aanschijns

"De nieuwe karretjes komen volgende week binnen, meneer."
En ik kwam helemaal niet voor de karretjes. Ik kwam voor een boekenkast en een bureau.
Bij Ikea wordt alles dan wel in handige platte dozen verpakt, maar bij dat bureau waren dat drie dozen van samen bijna 100 kilogram. En de boekenkast bestond uit liefst negen dozen van samen 100 kilogram.
Ik had dus rond de 200 kilogram op mijn karretje liggen.
En het karretjes had kapotte banden. Stroeve wieltjes dus.
Je kunt in zo'n situatie natuurlijk een andere karretje nemen maar ze hadden -echt waar- allemaal kapotte banden.
"Ja, meneer, dat weten wij. Maar de nieuwe karretjes kome-..."
"Laat maar," dacht ik hevig hijgend en zwetend.
"U kunt ook alles thuis laten bezorgen." zei de caissiere die mij had zien zwoegen. "De bezorgbalie is aan de andere kant van de winkel."
Zelfs de Ikea-humor is plat.

Wat speelt er achter de schermen?

De hectiek achter de schermen van een toneelvoorstelling... daar zouden ze eens een real life soap moeten van maken.

Gisteren was onze laatste voorstelling van het seizoen en het was weer een nerveus gedoe in de kleedkamers en in de coulissen. Zowel routiniers als beginnelingen willen dan vooral koffie, koffie, koffie. En dan moeten ze opeens allemaal plassen, plassen, plassen.

De ene vindt zijn kleren niet terug, de andere vindt dat de grimeuse overdrijft. Weer een ander ijsbeert terwijl zijn tegenspeler ijzingwekkend cool blijft. Overgevoelige zieltjes zitten voor twee keer niks op de kast, terwijl gezworen kameraden plots niet meer samen door een deur kunnen.

Gelukkig worden die kast en die deur na de voorstelling weer afgebroken. Letterlijk en figuurlijk.

Drentelen

Een beetje drentelend hangen ze aan de kant. Soms staan ze midden in het gangpad, of net iets te veel voor het deurgat, zodat niemand vlot in en uit kan. Meestal houden ze dan een tasje vast van de Miss Etam, of van de Hunkemoller.

Soms zitten ze in een auto die dubbel geparkeerd staat. En dan nog vaak met draaiende motor. Ja, want mevrouw komt er zo aan, als ze klaar is met winkelen.
Heren, dat heet tegenwoordig shoppen. En vrouwen zijn nooit klaar met shoppen.

En -schrik niet- vrouwen zijn prima in staat om zonder u te shoppen.

Ik vraag me wel eens af wat die mannen denken, die op zaterdag in die Shopping Centers staan. Ze rijden van huis naar de winkels, houden de boodschappen vast, mogen alles in de koffer laden, en staan de rest van de middag ongedurig heen en weer te draaien.
Heren, vinden jullie dat eigenlijk leuk? Waarom doen jullie dat?